kimi insanlar vardır, hayattan nefret eden, kendinden nefret eden, okuldan, insnalardan,ailesinden, evinden, odasından, yatağından,sesinden, konuşmaktan, aynadaki yüzünden bile, kısacası toplum buna "klasik Z kuşağı" diye hitap eder.
halbuki bu insanlar dıştan her ne kadar soğuk gözüksede içlerini asla bilemezsiniz. Onların içlerinde verdiği verdiğimiz savaşı asla kimse bilemez onlarda bu yüzden konuşmayı sevmezler ztn çünkü konuşsalarda, anlamaları için destanda yazsalar onlar hiç bi zaman anlamicaklardır.
Irmak yine annesi Sevgi hanımın zoruyla uyandırılıp,kahvaltı yapmaya zorlanıyordu.
Irmak sabahları kahvaltı yapmaktan hoşlanmadığını annesine anlatsada annesi anlamamak için direniyordu ırmak mırıldanarak kalktı, banyoya gitti elini yüzünü yıkadı üstünü değiştirip aşağıya indi.
"Irmak hadi gel ,sofraya yardım et" diye seslenince ırmak yönünü mutfağa çevirdi hiç konuşmadan annesine yardım etti.Herzamanki gibi annesi Irmağın babası Cüneyt beyi uyandırmaya gitti.Irmak babasından hoşlanmıyordu, evet bu saçma gelebilir ama ırmak gercekten babasından hoşlanmıyordu, gerçi babasınında ırmağı pek sevdiği soylenemezdi.Irmak masaya otururken babası ve annesi de geldi
yine ırmağı yok sayıp kendi aralarında konuşmaya başladılar. Irmak derin düşüncelere dalmışken annesi sevgi hanım "yine o saçma kitapları geç saatlere kadar okudun demi"
"onlar saçma kitaplar değiller anne, ayrıca uyumamamın sana ne zararı var" diyince annesi söze girecekken "bırak hanım bırak ne yaparsa yapsın bize buluşmasında" diyince ırmak masaya kitlendi sanki ordan soyutlaştı, annesi çayı karıştırınca aniden kendine geldi,
"ben doydum size afiyet olsun" diyerek masadan kalktı ve odasına ilerledi.
yatağına oturdu, odasına şöyle bi baktı, heryer annesinin saçma dediği o kitaplarla doluydu, halbuki o kitaplar Irmak'ın herşeyiydi, onlar ırmağın duygularıydı,
devam edecek