Yalanların Şehrinden Kaçış
Şimdi her şeyin bi yalandan ibaret olduğunu anlıyorum. O, bütün sevdiklerim oynadı benimle. Meğerse melek kanatlarına sahip değilmişim. Bir çocuk gibi saftım, belki morfin vermediler bana ama tatlı sesleriyle bi kukla gibi oynamadılar mı benimle? O balo salonunda sallanıyorum işte yine, Beyefendilerin tatlı sözlerini dinleyip itaatkarı oynuyorum. Bu oyunda kaybolup çevremdekilerin ruhumu emmelerine izin veriyorum. Savunmasız , sevgiye bağımlı bir çocuktan fazlası değilim. O kapıdan içeri girmek bana acıdan başka bir şey getirmeyecekti. Bütün sırların yuvası olan o kapı, çevremde dönüp vals yapan kadınların yanından geçerken titrediği o lanet olasıca kapı. En ufak bir şüphemin sırtımı parçalayacak bir kırbaç olarak döneceğini bile bile yaklaştım o kapıya. Şimdi farkındayım bu küçük düzmece kukla gösterisinin, bir dakika daha durmayacağım burada . Şehir bensiz bir sabaha uyanacak bugün, çevremdeki canavarların gerçek benlikleri ve kirli sırları ortaya çıkacak bugün. Gün doğmadan aklıma düşen küçük kuşkuya dualar ederek ayrılacağım bu şehirden. Hayatımdaki karanlıktan kurtulup şehre lanetler okuyarak arkamda bırakıyorum bu yeri. Şimdi onca karanlığın sonunda parlayan kutsal ışığı görüyorum. İşte gidiyorum! Tüm mutlulukları tadacak ve aşık olacağım, artık ben yöneteceğim hayatımı. Hoşça kal çocukluğum, hoşça kal yalanların şehri. Bir daha hiçbir yalan , hiçbir yalancı çelemeyecek aklımı. Hoşça kal hüznüm!
~ Petite Dame