Bıkkınlıkla aşağıya indi..
Psikoloğu sakin bir sesle ;
"Hoşgeldin Aden kızım"dedi. Aden ;
-tekrardan merhaba-dedi.
....
Dakikalar geçmişti ama Aden hiç bir şekilde konuşmuyordu. Yorulmuştu asla düzelemeyeceğini düşünüyordu. Psikoloğu;
'Böyle yapmamalısın Aden, böyle yaparak sadece kendine zarar veriyorsun'dedi..
"Hayır" Dedi sakince.
Ve bir kez daha hayır dedi. Psikolog Aden'i fazla sıkmak istemiyordu. Sessizce olduğu yerden kalkıp gitmişti..
Düşündü Aden "neden ben" Dedi kısık bir sesle bir kaç kez tekrarladı. Aden herşeyden kendisini sorumlu tutuyordu.. Annesini hiç görmemişti.. Aden'i yıkan olay da buydu. Anne sevgisine ihtiyacı vardı.. Yavaşca kalkıp lavaboya doğru gitti..Yüzüne hafifçe şu fırlattı. Şu onu kendine getiriyordu. Sanki herşeyi unutuyor , tüm travmaları acıları son buluyordu.ama bu Aden için sadece bir kandırmaydı evet hemde fazla aptalca olduğunu düşünüyordu.. Üzerine siyah bir ceket alıp hızla çıktı.. Yağmurlu havaları fazlasıyla seviyordu çünkü yağmur damlalarını hayatına kendine benzetiyordu sürekli ağlıyorlardı derinden.. .