12. Bölüm
* Kırdılar, kıydılar*
" En sevdiğim yansımam gözlerindeki yansımam"
***
İnsan tek bir defa güvendiği yerden kırılınca imkanı yok bir daha eskisi gibi olmasına.
Örneğin birini çok seversin , onu kendinden dahi kıskanırsın , o kadar derin duygular bezlersin ki bakmaya kıyamayıp baktıkca da doyamazsın. Zaten söylemişler " kıyamadıkların kıyar sana " diye.
kırdılar, kıydılar.
Gözümden bir gözyaşı akıp sel oldu , şehrimin tüm sokakları sırılsıklam, peki sen hiç ıslanmadın mı yağmurumdan.
***
Hayatın bir oyunuyla bir kez daha karşılaşmıştım . Sevdiğim adamın ihanetiyle sevmediğim adamın merhametiyle yok oluyordum.
Sevdiğim adam yüzünden başka kollarda tesselliler duyuyordum " Konunun ne olduğunu bilmiyorum ama kimsenin umrunda olmaz akıttığın gözyaşlarının sayısı " diyordu ,
kafamı omzuna gömmüş gözyaşlarımı kendimden dahi gizliyordum. Parmaklarını saçlarımın arasında gezdiyordu ve bin bıçak izi olan sırtımı sıvazlıyordu ,
" Gözlerindeki o muhteşem parıldamayı kimsenin iki sözüyle yok etmesine izin verme " kulağıma doğru eğilmiş küçük fısıldamayla konuşuyordu benimle " Gözlerindeki parıldamayı izlemeyi sevenleri seveceksin o gözleri ağlatmayı sevenleri değil "
Olmuyor ki... İnsan kalbine kimi sevip sevmeyeceğini söyleyemiyor ki.
Yalan değil bazen düşünüyorum acaba hiç tanımasaymıydım bazen ise diyorum ki keşke tanıdığım gibi kalsaydı . Meğersem erkeklerle iki defa tanışıyormuşuz ilk aylar sizi asla bırakmayacakmış gibi davranırlar , sizi çok sevdiğini inandırırlar , sonraki aylar ise sanki o sözleri hiç vermemiş gibi davranıp siler geçerler.
Bu durumda aklımda tek soru vardı " sevdiğim adam , sevdiğim adama ne yapmıştı"
Ağlamayı kesip kendimi ondan geri çekmiştim " Eve gidelim " dedim sadece gözllerimi ondan kaçırarak " iyi misin " diye sorarak yanıma doğru bir adım attı , onun attığı adımla benim geriye doğru adım atmam aynı anda olmuştu
" iyiyim. Eve gidelim" diyerek arabaya tekrardan bindim , daha fazla sorgulamadan oda arabaya binmişti.
Yol boyunca susmuştuk , ne o ağzını açıp tek kelime etti nede ben iki kelime söylemiştim . " şey... ben burada inebilirmiyim " dedim sanki taxi şöförüne söylüyormuş gibi " burası neresi " diyerek arabayı sağa doğru yanaştırıyordu " bu binada kuzenim oturuyor . "
" ne yani bugün eve gelmeyecek misin " diye sordu " yok . Bu gece burada kalırım yarın evimi ablalar temizlemeye gelecekler onlar işlerini bitirirler o zaman gelirim "
" Eeee pizza yemeyi planlıyordum , beraber yerdik ne güzel " hafiften dudaklarımda tebessüm oluşmuştu " başka zaman uygularız bu planı "
" Ama benim canım pizza çekiyordu " çocuk gibi mısmızlanmaya başlamıştı ,
kolumdaki saatten saatin kaç olduğuna bakındım " aslıda kuzenim şuan iştedir istersen yukarı çıkıp beraber pizza yapabiliriz "
hiç düşünmeden anında cevap vermişti " olur " diyerek arabayı durdurmuştu , anında kabul edişi beni biraz da olsa şaşırtmıştı .
Evin anahtarlığını saksının altından alır almaz kabıyı açmıştım . Mutfağa doğru yönlendiğimizde"eksik bir malzeme var mı bir bakın varsa alıp gelim " dediğinde buz dolabını açıp kolacan ediyordum
" Mantar yok " dediğim gibi " sevmem. " diye cevap verdi " nasıl sevmezsin mantarı "
"sevmiyorum işte bir nedeni yok " dolaptaki pizza malzemelerini çıkartıyordum " Eee nasıl seviyorsun pizzayı" kollarını sıvaslayarak yanıma doğru geldi " Mantarsız pizza tercih ediyorum "
dolaptan bıcak alıp domatesleri kesmesi için ona usatmıştım " mantarsız pizza mı olur " dediğimde " olur , çokta güzel olur "
kaşlarımı çatıp hamurun içini hazırlıyordum " olmaz." dediğimde " bu konuşma aynen soğansız menemen mi olur konuşmasına benziyor "
gülümsememe engel olurken " şimdi sen soğansız menemen yiyorsundur " elindeki domatesleri doğramayı bırakıp bana doğru döndü " saçmalama soğansız menemen mi olurmuş"
hamuru yağurmayı bırakıp ona döndüm " soğanlı menemen mi olurmuş " " evet neden olmasın çokta güzel olur "
gülümsemememi tutamamıştım " ciddi söylüyorum daha önce hiç soğanlı menemen görmedim ve yemedim de " dediğimde donmuş bir yüz ifadesiyle gözlerime boş boş bakıyordu " kaldır bunları menemen yapacam sana"
3 saniyelik kısa bir şok geçiriyordum " pizza yapıyorduk menemen nerden çıktı " dolaba doğru yönlenip menemen malzemelerini çıkartıyordu " kızım sen hayatında soğanlı menemen yemediğini söylüyorsun , benim boğazımdan pizza geçmezki "
kahkahalar atasım geliyordu " saçmalama istersen , zaten yapsanda yememki " alaycı bir gülüş atarak biberleri kesmeye başladı " tabi tabi , şuan böyle konuşuyorsun ama sonra parmaklarını yiyeceksin "
olduğum yerde durmuş menemen yapışını izliyordum .
Aradan geçen kısa bir süre sonra nihayet 3 dakikalık menemeni yarım saatte pişirmiş ve en iyi şekilde sunum yapıyordu.
Sunum tabağını yemek masasının üstüne bıraktığında tepkisiz kalmıştım " ne gerek vardı ki bu sunuma ekmek banar yerdik " mutfağın haline bakıp * şimdi kim temizleyecek bu mutfağı * diye düşünüyordum
" merak etme bulaşıkları yıkarım " sanki düşüncelerimi okuyabiliyor gibiydi " yok , yani ondan değil kendini yorma diye demiştim " kızaran yanaklarım eşliğinde yemek masasının sandalyesini çekip oturmuştum .
Sunum tabağına iki göz attıktan sonra yemek için hazırlanıyordum ki " Dur . " dediğinde durmuş ne yapmaya çalıştığını anlamaya çalışıyordum .
Telefonunu çıkartıp sunumunun fotoğrafını çekiyordu " Yok artık " diye söylenip şaşkınlığımı yaşıyordum " ne ,ayıp mı " diye karşılık verince " hayır da biraz komik " telefonunu kapatıp masanın üstüne bırakmıştı " Emeğimin fotoğranını çekmek mi komik " diye çıkışmıştı
" Hayır tabiki de , yani sadece evli kadınlar böyle yemekler falan yapıp fotoğrafını çekıp *Ellerime sağlık* diyip paylaşımlar yapıyor da aklıma bu durum gelince komik oldu işte " kurduğum cümlenin karmaşıklığını beynimin içinde yaşarken " mantıklı bende mi öyle paylaşımlar yapsam" diye mırıldandığını duymuştum ,
kahkahamı tutmakla mucadele veriyordum " ciddi misin " diye sorduğumda o da aynı benim gibi gülümsemeye başlamıştı "şaka şaka gül diye " otuziki diş sırıtmaya başlamıştım " Mematiiiiiii" dediğimde
"çok konuşma da ye şu menemeni " dedi , konuşmayı kesip yemek yemeye odaklanmıştım "hımmm." diye mırıldanıyordum her yiyişimde .
kısa bir sürede tabağı boş bıramıştım " Eeee yorumlarınızı alalım prenses hanım " "hım... Yani fena değildi " tabağın boş olmasıyla bakışıyorduk " Allahtan fena değil maazallah çok güzel olsaydı tabağı da yerdin "
" abartma istersen " diyerek masayı toplamaya başlamıştık ki bileğindeki sargıların eskimeye başladığına şahit olmuştum " iki günde bir sargı bezini değiştirin dememişlermiydi " diye sorarak bileğini işaret ettim
" evet." umursamaz tafırıyla konuşmutu . Kolundan tutup oturma odasına götürüp banyodan ilk yardım çantasını alıp gelmiştim " Napıyorsun " diye soruyordu
" ne yapıyora benziyorum , sargı bezini değiştiricem " diye söylenip sargı bezleriyle yanına gittim fakat ayağa kalkıp " gerek yok , ben hallederim sonra " diyordu .
Tabiki de onu dinlemeyip "otur yerine " diye söylendim fakat kendisi hala benimle inatlaşıyordu, " bir daha otur demem " diye sert çıkıştığımda yavru kedi gibi usulca yerine oturdu .
Sargı bezlerini bileğinden çıkarmaya çalışıyordum her ne kadar sargı bezleri tenine yapışmış olsada bunu başarmıştım "canın acıyor mu " diyerek yarasını üflüyordum o ise susmuş beni izliyordu yüzüne bakmayarak tekrar konuştum " eğer canın yanarsa söyle " dediğimde " canım alışık yanmaya " diye cevap verdi.
Kurduğu cümle beni kitlemişti , yanında tam olarak kalbinin yakınında oturmuş yarasını üflerken kafamı hafiften kaldırıp gözlerinin içine baktım . Yaklaşık üç saniye gözlerimin derinlerine bakıyordu , üç saniyeydi fakat sanki üç saat susup bakışıyormuş gibi hissediyordum
" Gözlerin..." diyip yutkundu , kalp ritim seslerini duyabiliyordum nedensizce hızlı atıyordu sanki 5. kata merdivenlerle koşarak çıkmış gibiydi " Gözlerini daha önce hiç bu kadar yakından görmemiştim , çok güzel parıldıyor.." tekrar yutkunmuştu ve kitlenmiş gözlerimin içine bakıyordu.
Onun gözlerinin içinde kendi yansımamı görebiliyordum ,
ya onun gözleri çok parlaktı ya da biz göz bebeklerimizde yansımamızı görecek kadar yakındık.
***