Bölüm 2

İlk günün ardından Elif, teneffüste yine defterine eğilmişti. Deniz merakla yaklaştı. — Ne yazıyorsun? Elif utangaç bir şekilde defteri kapattı. — Sadece küçük hikâyeler. Deniz’in yüzü aydınlandı. — Gerçekten mi? Ben de yazmayı severim. Elif defteri açtı. Sayfanın kenarına küçücük bir cümle yazdı: “Kalem, bazen kalpten daha hızlı konuşur.” Deniz kendi kalemini çıkardı ve yanına yazdı: “Ama kalp sustuğunda, kalem yalnız kalır.” İkisi gülüştü. Defter o günden sonra sırlarını saklayan bir dost oldu.