Bölüm 4

Bölüm 4: "İzin Verirsen, Kırıldığın Yerden Sarayım"Jisung, o gece Minho'nun dokunuşunu hâlâ hissediyordu. Parmak uçlarının sıcaklığı, belindeki o tanıdık temas, yıllar önce bıraktıkları yerden hiç silinmemişti sanki. Ama aynı zamanda, yıllar önce duyduğu o kırılma sesi de hâlâ içindeydi.Ertesi gün, ikili sunumlarını prova etmek için Jisung’un evinde buluştu. Oda sessizdi. Aralarındaki mesafe sanki artık görünmezdi ama hâlâ hissediliyordu.Sunum notlarını okurken, Minho durdu. Gözlerini Jisung’a dikti.“Bunu yapamayacağım,” dedi.Jisung kaşlarını çattı. “Ne yapamayacaksın?”“Seninle sadece iş konuşmayı. Gözlerinin içine bakıp hiçbir şey söylememeyi. Seni sevmişken, hâlâ severken… sessiz kalamam.”Jisung’un gözleri büyüdü. Yutkundu ama konuşamadı.Minho yavaşça yaklaştı. “Ben senden kaçtım, biliyorum. Ama o zaman ne yaptığımı bilmiyordum. Şimdi biliyorum.”Sessizlik. Sonra Jisung’un sesi, titrek bir fısıltı gibi:“Beni neden bıraktın, Minho?”Minho’nun kalbi çatladı o anda. Gözleri doldu.“Çünkü seni sevdiğimi fark ettiğimde... bunun gerçek olduğunu düşündüm. Ve gerçek şeyler, beni hep korkuttu. Ama artık korkmuyorum.”Jisung, gözyaşlarını silmeden Minho’ya baktı. “Beni bir daha bırakırsan, toparlayamam.”Minho bir adım daha attı. Ellerini Jisung’un yanaklarına koydu. Başlarını birbirine yasladı.“İzin ver... kırıldığın yerden sarayım seni.”Jisung, gözlerini kapadı. Dudakları titredi. Ama bu sefer geri çekilmedi.O an, ilk kez... gerçekten temas ettiler. Dudakları birbirine dokunduğunda, zaman durdu. Sessizlik vardı, ama o sessizlikte iyileşen iki kalbin sesi duyuluyordu.Ama Jisung, birkaç saniye sonra yavaşça geri çekildi. Gözleri hâlâ Minho’daydı.“Bu başlangıç,” dedi. “Ama hemen olmayacak. Her şeyi yeniden inşa etmeliyiz.”Minho başını salladı. “Yeter ki içinde sen ol.”---O günün gecesi, ikisi de ilk kez huzurla uyudu.---