Bölüm 28: Eski Saat Kulesi
Pazar sabahı hava henüz yeni aydınlanıyordu. Elif, Zeynep, Mert, Ayşe, Efe, Lara ve diğer arkadaşları okulun önünde toplandı.
Bu kez hedefleri haritada işaretlenen ilk yerdi:
Eski Saat Kulesi.
Yaşlı adam da onlarla birlikte gelmişti.
"Buraya dikkatli girin." dedi.
"Kule uzun yıllardır kullanılmıyor. Basamakların bazıları kırık olabilir."
Yaklaşık yirmi dakika yürüdükten sonra kulenin önüne ulaştılar.
Saat Kulesi, yüksek taş duvarları ve paslanmış büyük saatiyle hâlâ ayakta duruyordu.
Ama saat...
Yıllardır aynı zamanı gösteriyordu.
08.20
Elif şaşkınlıkla saate baktı.
"08.20..."
Mert'in gözleri büyüdü.
"Bu... cep saatinin gösterdiği saat!"
Deniz de heyecanlandı.
"Demek o saat boşuna durmuş değildi."
Kulenin kapısını ittiler.
Kapı ağır bir gıcırtıyla açıldı.
İçerisi oldukça karanlıktı.
Duvarlar örümcek ağlarıyla kaplıydı.
Yukarı çıkan dar, taş bir merdiven vardı.
"Birlikte çıkıyoruz." dedi Elif.
Kimse gruptan ayrılmadı.
Basamakları tek tek çıkarken eski saat mekanizmasının sesi duyuluyordu.
Tık...
Tık...
Tık...
Oysa saatin çalışmaması gerekiyordu.
En tepeye ulaştıklarında büyük çanın yanında ahşap bir masa gördüler.
Masanın üzerinde eski bir defter duruyordu.
Defteri açan Ayşe, ilk sayfada şu yazıyı okudu:
«"Eğer buraya ulaştıysan, zamanı anlamaya başladın."»
Sayfaları çevirdikçe eski çizimler ortaya çıktı.
Bir sayfada okul...
Diğerinde Taş Değirmen...
Sonraki sayfada ise dört yıldızın birleştiği bir sembol vardı.
Tam sayfayı incelerlerken Ece pencerenin kenarında küçük bir oyuk fark etti.
"Buraya bakın!"
Oyuğun içinde camdan yapılmış mavi bir yıldız parlıyordu.
"İkinci yıldız!" diye sevindi Kerem.
Elif yıldızı dikkatlice aldı.
Tam o anda saat kulesindeki büyük çan kendi kendine çalmaya başladı.
DOOONG!
Herkes irkildi.
Ardından ikinci kez...
DOOONG!
Ve üçüncü kez...
DOOONG!
Çanın sesi bütün çevrede yankılandı.
Bir anda kulenin penceresinden aşağı bakan Bora şaşkınlıkla bağırdı.
"Elif! Aşağıya bak!"
Herkes pencereye koştu.
Kulenin önünde siyah kapüşonlu üç kişi durmuştu.
Sessizce yukarı bakıyorlardı.
Ne konuşuyorlar...
Ne de hareket ediyorlardı.
Sadece bekliyorlardı.
Elif'in kalbi hızla atmaya başladı.
"Onlar kim?"
Lara yavaşça başını iki yana salladı.
"Onları daha önce hiç görmedim."
Tam o sırada kapüşonlu kişilerden biri elini kaldırdı.
Avucunda aynı yıldız sembolü vardı.
Ve güçlü ama sakin bir sesle sadece tek bir cümle söyledi:
"İlk yıldızı aldınız... Şimdi ikinci sınav başlıyor."