Bölüm 2: İlk Dostluk
Ertesi sabah okula giderken içimde garip bir heyecan vardı. Dün tanıştığım Zeynep'i tekrar görecektim.
Sınıfa girdiğimde Zeynep bana el salladı.
"Günaydın Elif!" dedi gülümseyerek.
Ben de gülümsedim. "Günaydın."
Dersler beklediğimden daha güzel geçti. Teneffüste Zeynep beni okulun bahçesine çıkardı. Birlikte sohbet ederken ilk defa kendimi yalnız hissetmedim.
Tam o sırada yanımıza üç öğrenci geldi. İçlerinden biri alaycı bir sesle,
"Demek yeni arkadaşını buldun." dedi.
Zeynep sakinliğini bozmadı.
"Evet, buldum. Bunun bir sorun olduğunu sanmıyorum."
Çocuklar omuz silkerek uzaklaştılar. Ben şaşkınlıkla Zeynep'e baktım.
"Neden beni savundun?" diye sordum.
Zeynep gülümsedi.
"Çünkü herkes ikinci bir şansı hak eder. Ben de ilk geldiğimde yalnızdım."
O an gözlerim doldu. İlk defa biri beni gerçekten anlamıştı.
Belki de kalbimde taşıdığım izler hemen silinmeyecekti. Ama artık onları tek başıma taşımıyordum.