Bölüm 16: Başlangıç Madalyonu
Elif, avucundaki madalyona dikkatlice baktı. Üzerinde tek bir kelime vardı:
"Başlangıç."
Madalyon eskiydi ama hiç paslanmamıştı. Kenarlarında yıldız desenleri, ortasında ise okulun amblemi bulunuyordu.
"Bu madalyon neden bu kadar önemli?" diye sordu Zeynep.
Lara, madalyona uzun uzun baktı.
"Ben bunu daha önce hiç görmedim."
"Demek ki bu, önceki Gizem Kulübü'nün bile bulamadığı bir ipucu olabilir." dedi Mert.
Tam o sırada madalyonun arka kısmında küçücük bir düğme olduğunu fark eden Ayşe,
"Bir dakika... Burada bir düğme var!"
Herkes heyecanla Elif'in etrafında toplandı.
Elif derin bir nefes aldı ve düğmeye bastı.
Çıt!
Madalyon ikiye ayrıldı.
İçinden minicik, katlanmış bir kâğıt çıktı.
Elif kâğıdı dikkatlice açtı.
Üzerinde sadece şu yazıyordu:
«"Ay ışığı doğduğunda, çınarın gölgesini takip edin."»
"Bu ne demek?" diye sordu Kerem.
"Bugün dolunay var." dedi Deniz.
"O zaman bu akşam okula gelmemiz gerekiyor."
Herkes birbirine baktı.
Okula gece gelmek yasaktı.
Ama başka çareleri de yoktu.
---
Akşam saat dokuzu gösterirken yirmi bir arkadaş okulun arka kapısında buluştu.
Gökyüzünde kocaman bir dolunay vardı.
Bahçe gündüzden çok farklı görünüyordu.
Rüzgâr ağaçların yapraklarını sallıyor, her yer sessizliğe bürünüyordu.
Elif elindeki madalyonu sıkıca tuttu.
Çınar ağacının yanına geldiler.
Ay ışığı ağacın gölgesini okul bahçesine doğru uzatıyordu.
"Gölgeyi takip edin." dedi Lara.
Hepsi sessizce yürümeye başladı.
Gölge onları bahçenin en eski köşesine götürdü.
Tam gölge sona erdiğinde yerde yuvarlak bir taş gördüler.
Taşın üzerinde yine aynı yıldız sembolü vardı.
Elif taşı itmeye çalıştı.
Hiç kıpırdamadı.
Sonra Efe, Bora ve Can da yardım etti.
Üçü birlikte taşı çevirdi.
Grrrr...
Taş yavaşça döndü.
Altında demirden yapılmış eski bir kapak vardı.
Kapakta tek bir cümle yazıyordu:
"Gerçek cesaret, bilinmeyene ilk adımı atmaktır."
Mert kapağın kulpunu tuttu.
"Hazır mısınız?"
Herkes aynı anda başını salladı.
Kapağı kaldırdılar.
Altından aşağıya inen dar, taş bir merdiven görünüyordu.
Merdivenlerin sonu karanlığa karışıyordu.
Elif el fenerini yaktı.
Işık, duvarlarda eski yıldız sembollerini aydınlattı.
Tam ilk adımını atacaktı ki...
Aşağıdan bir ses duyuldu.
"Sonunda geldiniz..."
Yirmi bir arkadaş oldukları yerde donup kaldı.
Bu ses...
Ne yaşlı hizmetlinin sesiydi...
Ne de Lara'nın.
Karanlığın içinde onları bekleyen başka biri vardı.