Daha onu tanımıyordum. Kim olduğu hakkında bilgim yoktu. İsmini bile patronumdan öğrendiğim bir adama aşık olmak ne kadar mantıklıydı? Ben onun yüzünü incelerken kahvelerimiz geldi ve yudumlamaya koyulduk.
"Biraz sakin ol. Ne zamandır kahve içmiyorsun sen?" Diyip pis pis sırıttı. Gülüşü güzeldi fakat o gözleri varken gamzeleri dikkatimi çekmemişti. Cevap vermediğimi fark edip "Üzgünüm ama şu an kibar olamayacak kadar uykum var." Dedim. Sanki birkaç saattir değil de yıllardır tanışıyor gibi konuşmaya başlamıştık.
"Haftaya Cumartesi boş musun? Uykun varken konuşmaya pek niyetin yok. Seni bir akşam yemeğe götürmek isterim. Birbirimize alışmamız lazım değil mi ortak?" Dediğinde bir an nefessiz kaldım. Fark etmiş olacak ki daha da geniş sırıttı ve "Bir cevap alamayacak mıyım?" Dedi. Utanmıştım ve ben de gülümsedim. "Boşum ortak." Karşılıklı sırıtırken telefonum çaldı. Arayan abimdi...
Babamı kaybettiğimizden beridir abimle aramda sıkı bir ilişki yoktu. Bu nedenle endişelenmiştim. Beni araması için geçerli bir sebebi olmaylıydı çünkü yıllardır konuşmuyorduk.
Tedirgin şekilde Emir'den özür dileyip telefonu açtım.
+Abi?
-Efra...Uzun zaman oldu.
+Evet,biliyorum.
-Direk konuya girmek istemezdim fakat belki de yıllardır hiç konuşmadık.
+Ne oldu?
-Annem...Annemiz kanser hastası Efra. Bunu sana yüz yüzeyken söyleyecek cesaretim yoktu. Ne kadar zamanı var bilmiyorum. Sana attığım konuma gelebilir misin?
+Dalga mı geçiyorsun?! Yıllardır konuşmadığın kardeşini böyle bir haber için arıyorsun.Böyle bir haberi bir anda söylememen gerekecek kadar aklın yok mu senin?
-Efra çok özür dilerim. Her şeyi telafi edeceğim. Sadece atacağım konuma gel. Bu önemli Efra. Annem seni görmek istiyor.
Telefonu kapatıp masaya geri gittim. Emir hemen fark edip "Yüzün bembeyaz. İyi misin sen?" Diye sorunca göz yaşlarıma hakim olamadım. Bu sefer onun gözlerine bakmak bile iyi hissettirememişti...
"Arayan abimdi. Yıllardır konuşmadığım abim." dedim. Ne olduğunu sormak istiyordu. Belki de sadece sarılmak. Ama her ne istiyorsa yapamadığı için kendine kızdığını anlıyordum o gözlerden.
"Gitmeliyim." diyip çantamı toparladım. Emir birşeyler söylüyordu fakat şoktaydım. Anlayamıyordum. Kulağımda sanki başımı çarpmışım gibi bir uğultu vardı. İlk gördüğüm taksiye atlayıp abimin attığı konuma gittim...
°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•
Hadi bakalım,en uzun bölüm bu oldu. Eğer okunursa devamı gelir :) İyi okumalar kurabiyelerim 🖤
