Taksiciye iş yerimin adresini verdim.Taksideki adam hala inmemişti.Aynı yere gidiyor olamazdık heralde.Çok istedim ama tekrardan o gözlere bakmaktan korktum.Ben düşüncelere dalmışken iş yerime ulaşmıştık.Taksicinin parasını ödeyip indim.Geç kalmıştım.Ayağımdaki topuklularla nasıl koştum bilmiyorum ama patronun odasına koşarken merdivenlerde kahve dolu olan termosumu düşürmüştüm."Neden böyle şeyler bu gün hep benim başıma geliyor?" Diye isyan ettim ağlamaklı bir ses tonuyla.Termosumu almak için arkamı döndüm ve yine o gözler...
Yeniden kapılmıştım işte o gözlere.Kimdi bu adam?Neden o kahrolası harika gözleri peşimi bırakmıyordu?
Termosumu uzatan adama kibarca teşekkür ettim ve hızla atam kalbimi umursamadan merdivenlerden çıkmaya devam ettim.Patronumun odasına geldiğimdde kendime çekidüzen verip kapıyı çaldım.Tam açıklama yapacakken benimle konuşması gerektiğini söyledi.Bir an için korktuğumu fark edip beni rahatlatmak istercesine gülümsedi.
"Sana son birkaç aydır çok yüklendiğimin farkındayım.Bu nedenle sana ortak olması için yeni birini işe aldım."
Bir an aklıma gelen ihtimalle irkildim.Acaba bu gerçek olabilir miydi?Ve hemen sonrasında yine o girdi.O ve yemyeşil gözleri...
