Sabah 6. Alarm çaldı.
Gözlerimi açar açmaz ilk aklıma gelen şey: Yeni forma. Yeni takım. Yeni paslar.
Yataktan kalktım. Kahvaltı yapmadım. Midemde kelebekler değil, sinir var.
Okulun kapısı çok kalabalıktı. Herkes bağırıyor, gülüyor. Gürültü.
Ben sadece listeye baktım.
1-A
Tamam.
Koridorda yürürken biri omzuma çarptı. "Özür dilerim!" dedi. Cevap vermedim. Zaman kaybı.
İlk ders biter bitmez spor salonuna gittim. Kapı kapalıydı. İçeriden top sesi geliyordu.
Kapıyı açtım.
3-4 kişi vardı. Formalar eski. File yamalı.
Hepsi bana döndü.
Uzun boylu biri öne çıktı. Saçları dağınık. "Sen... birinci sınıf mısın?"
Başımı salladım. "Kageyama Tobio. Pasör."
Adam güldü. "Ben Daichi. Kaptanım. Hoş geldin."
Elini uzattı. Sıkı sıktım.
Salona baktım. Potanın altı tozlu. Ama yer temizdi.
İçime bir şey doldu. Burası benim yerim.
"Antrenman ne zaman başlıyor?" diye sordum.
Daichi şaşırdı. "Ders bitince. Sen erken gelmişsin."
"Ne kadar erken o kadar iyi."
Çantamı köşeye bıraktım. Topu elime aldım.
Ağırlığı tanıdık geldi.
Koç gelene kadar tek başıma duvar pası çalıştım.
Bir ara arkamdan ses geldi adım atma sesleri.
"Vay be. İyiymişsin."
Döndüm. Turuncu saçlı, kısa boylu bir çocuk. Gözleri kocaman. Ter içinde.
"Ben Hinata! Smaçörüm! Seninle oynamak istiyorum!"
Hinatayı ilk gördüğüm andan itibaren içime garip bir his doğdu daha önce hiç böyle bir duygu yaşamamıştım kulaklarım kızardı neyseki o aptal benim utandığımı farketmedi hemen sesimi düzelttim ve Kaşlarımı çattım. "Rahatsız etme."
Ama o çocuk gülüyordu. Çok gülüyordu. Sinir bozucuydu.
Koç düdüğü çaldı. Antrenman başladı.
Ve ilk topta... o turuncu çocuk zıpladı.
Ben de pası attım.
_
Top fileye çarptı. Sayı değildi. Ama...
Göğsümün içinde garip bir şey oldu.
Bu çocuk...