Antrenman biteli 3 saat oldu. Bileklerim ağrıyor. Omuzlarım zonkluyor. Ama topu bırakırsam ne yapacağım?
Salon boş. Işıkların yarısı kapalı. Sadece potanın altındaki tek lamba yanıyor. Gölgem duvarda kocaman duruyor.
Topu sektirdim,
Ses salonda yankılanıyor. Yalnızlık sesi bu.
Televizyonda kendi görüntümü gördüm az önce. Röportajdı. Muhabir "gelecek hedefleriniz ne" diye sordu. "Kazanmak" dedim. Başka ne diyecektim ki?
Yüzüme baktım ekranda. Kaşlarım çatık, gözlerim ölü. 19 yaşındayım ama 40 yaşındaki adam gibi duruyorum.
Annem aradı geçen gün. "Biraz dinlen" dedi. Dinlenince ne olacak? Boşluk. O boşluk beni yiyor.
Bir su içtim. Soğuk su boğazımdan geçerken canımı yaktı. İyi. Acı hissetmek iyi.
Koç dedi ki: "Tobio, sen sadece kazanmak için oynamıyorsun. Keyif de al."
Keyif mi? Ben 10 yaşımdan beri bu topu elimden bırakmadım. Keyif ne demek bilmiyorum