Yatağımdan kalkıp mutfağa gittim. Düşünmek beni baya zorluyordu. Yarın da cumartesiydi zaten. Dolaptan bir şişe aldım ve kadehimi doldurdum. Her zaman olduğu gibi tüm ışıkları kapatıp biraz da cipsle Aşk-ı Memnu izlemeye başladım. Bu dizi o kadar bana kendimi haturlatıyordu ki bazen kendimi dizinin içinde sanıyordum.
Aptal Bihter, aptal Behlül, aptal Nihal. Hepsi aptal. Ben sanki çok akıllıyım da neyse.
Diziyi bitirdikten sonra sıkıldığım için ayağa kalktım. Bu gece uyuyamayacaktım galiba. Mutfağa girdim. Tatlı yapacağım, çünkü…bilmiyorum iyi geliyor. Hem belki Deniz beyden de özür dilerim. Evet evet. Özür dilerim. Belki laf da sokarım. Evet sokarım. Çok kaba biri. Ama ben nazik ve clean biri olduğum için öyle değilim. Hızlı olması için biraz mognolya yaptım ve soğumasını bekledim. Saat daha yeni yeni 22.00 oluyordu o yüzden bence gitsem bir şey olmazdı hızlıca üzerime düzgün bir eşofman giyip yüzümü yıkadım ve tatlıları alıp merdivenden aşağı inmeye başladım. Zaten bir kattı hemen indim ve kapısını çaldım. Hala ışığı yanıyordu. Bir müddet sonra kapı açıldığında Deniz’in amaaan Deniz Bey’in üzerinde bir pjima takımı vardı ama uyumadığı yüzünden belliydi.
Gülümsemeye çalıştım.
“Şey akşam olan rahatsızlıktan dolayı özür dilerim öyle olmasını istememiştim müsaitseniz gelebilir miyim?” Adam işk başta haklı olarak kaşlarını çatsa da bir şey demeden kapıyı açıp içeri davet etti. Ben de girdim. Ev o kadar temiz ve her şey yerli yerindeydi ki şok oldum.
Her şey simetrikti. Mumlar bile eşit oranda yakılmıştı.
“Yeniden özür dilerim”
Bakışları bir nebze olsun yumuşadı.
“Sorun değil”
Sorun değilse niye beni uyadırdın yarram.
“Sever misiniz bilmiyorum ama magnolya yaptım” dedim. Beni oturma odasına geçirdi ve kendisi de karşıma oturdu.
“Teşekkür ederim, ben de bir an sinirle üzerinize gittim galiba. Komşuyuz sonuçta yüz yüzeyiz. Kusuruma bakmayın”
“Evet baya üzerime geldiniz ama sorun değil”
Ohhhhhhh.
“Taşındığınızı hiç fark etmedin ne zaman taşındınız?” Dedim konuyu değiştirmek için.
“Geçen hafta, daha yeni”
“Hmm, anladım” dedim nazik bir ses tonu ile “iyi bir başlangıç olmadı ama devamı güzel gelir” dedim. Yüz ifaden tam olarak:😊.
Adam bana çok gario bakıyordu. Haklı olarak.
“Buralı mısınız?” Dedi.
AMK BU ADAMDA ÇOK BÜYÜK BİR GARİPLİK VAR AMA ÇÖZEMİYORUM.
iç sesim susar mısın.
“Hayır ben İzmir’liyim. Siz?”
Kaşlarını kaldırdı.
“Ben de”
“Aa neresinden”
“Çeşme”
“Bende” dedim ve bu tesadüfe güldüm.
“Soy adınız neydi?” Diye sordu aynı gariplikle
“Öztürk. Umay Öztürk” dediğimde bir an kasıldı ama ne olduğunu anlayamadım.
“Anladım” dedi sadece.
Eve döndüğümde bu ziyareti düşündüm. Çok normaldi. Ama bir yandan da o kadar garipti ki insan kendini boşukta hissediyordu.
Sizce ne oldu?