Bölüm 2

Dünya aslında çok karışık bir yerdi. Bu karmaşayı anlayan insana deli denirdi halbuki. Biraz kulak veren insan anlar. Her yerde duymak gerekirdi sadece." Gizayım " diye bir ses duyarak uyandı. Nefes nefese kalkarak elini direk sürahiye uzattı. Müziği açıp paketten bir dal alıp kendine gelmeye çalıştı. Açtığı müziği tekrar ediyordu " Seni sordum dalgalara ,martılara ,sandallara kahroldum ,sensizim.." ne kadarda doğruydu. Arkın'ı her yerde arayıp soruşturmuştu fakat bulmıyordu. "Anne, ben dışarıya çıkıyorum. " Çelik kapıyı ardımdan kapıtıp sahile doğru yürüyüşe çıktım . Neredeyse paketin yarasına gelmiştim . Ener'i bir kafede görerek kendimi o yöne çevirmiştim ki köpek gibi burnu olan kardeşim beni görmüştü bile. Çekiştire çekiştire masasına götürdü. Arkın' dı işte ama böyle bir ihtimal nasıl olabilirdi. Arkın ve Ener? Kafam gittikçe karıştı. Beni bu düşüncelerden çıkaran Ener 'in sesiydi." Bak bu Arkın zaten ilkokulda iki sene aynı sınıftaydık ama belki unutmuş olabilirsin diye bı hatırlatayım." Artık şaşkınlığımı bir kenara bırakarak masaya oturup normal bir şekilde muhabbet etmeye devam ettiler. Acaba Arkın beni hiç unuttumu. Zihnimde sonu olmayan sorular döndükçe kafayı yiyordum. Kalma sigaralarımıda burada içmiştim. "Bu içtiğiniz şeyden ne anlıyorsunuz, gerçekten anlayamıyorum. " Cümlesiyle şaşırmıştım ,nedeni belirsiz. "Belki de hatırlamamam gereken hayelleri, duyguları, yaşananları sindirmemde kolaylık sağlıyordur. Ben en zararsız maddeyi seçenlerdeyim. İnsanlardan kendini soyutlamış biri olarak düşünebilirsin." Ne dediğimden habersiz öylece kalmıştım. Anladım dercesine kafasını aşağı yukarı hareket ettirdi. Bu seferde küçük kaçamaklarla onu süzüyordum. Üstünde buğday tenine yakışmış kahverengi tonlarında ne sweatshirt ve kargo pantolon. Saçlarının dalgalarının şekli yüz hatlarını daha keskin yapmıştı. Birden bakışları bana dönünce sert bir şekilde yutkundum . Tekrardan önüne döndüğünde anlamlandıramadığım bir ifade vardı. Beni sanki hatırlıyordu ama çıkaramıyor gibiydi. Eve gittiğimizde kendimi yatağa atıp düşüncelerim ve Arkınla başbaşa kalmıştım . Ne kadar da zordu sevdiğin insana bir yabancı gibi davranmak. Bunları yeni anlıyor olmak ise daha berbattı. Geçekten hep böylemi geçecekti. Böyle olursa benim bunlara kendimi alıştırmam için tekrardan komalık olmam lazımdı en azından orada mutlu ve sevdiğim insanla birlikteydim.