Ben Umay, şizofreni tanısı konulan,insanlarınsa acıyan ve aşalığan bakışlarına maruz kalan fakat gerçekleri gördüğünü bilen bir kızım.
Aileme tam 2 ay önce kimsenin görmediği kişilerin benimle konuştuğunu ve güldüklerini söylediğimde birbirlerine korkarak bakıp iyi olmadığımı söylediler. Ardındansa şehrin en iyi psikolojik yardım merkezine getirmişlerdi. Orada bana durumu değerlendirmek için ilaç vermişler ve geri yollamışlardı.
İlaçları kullanmama rağmen benimle konuşmaya devam edip bana zarar vermeye başlamalarıyla beraber düzenle ilgili sırlar vermişlerdi. Her gece onlar gittikten sonra bana verdikleri sırları bir deftere yazıp ustaca gizledim. Ailemeyse her şey düzelmiş numarası yapıp beni tekrar psikolojik yardım merkezine götürdüklerinde ilaçlar işe yaramış gibi davrandım.
Bir gün ise bu durumdan bıktığıma vücudumda ki izleri gizlemekte zorlandığımda araştırma yapmaya, diğer şizofreni ve deli olarak adlandırılan insanların dosyalarına bakmaya başladım. Dosyaları yardım merkezine gittiğimde türlü bahanelerle doktorları odadan dışarı çıkarıp odayı karıştırdığımda aldım. Orada yazan bir vakaysa çok dikkatimi çekti.
Bir aile de ilk çocuklarına, ondan 4-5 ay sonra ise ebeveynlerine şizofreni tanısı konuluyor. Çocukları ailesine bir şey göstericem diyerek ona zarar veren verirlerken ailesine göstermiş. Ailesiyle beraber şizofreni ilan edilmişler kısa süre sonraysa çocuk kaybolmuş, ailesiyse bir çocukları olduğunu inkar etmiş.
Eğer bende bunu yaparsam belki o dosyadakinden daha farklı bir sonla tüm bu gizemi açığa çıkarırım diye düşündüm.
İnsana bazen kendi inancı yetmiyor herşeyi düzeltebilirim algısıyla beraber diğer insanlarında inancını istiyor. Fakat diğer insanların sadece kendini kurtaracağını karşıdakini ise umursamayacaklarını unutuyor.
Bende unuttum.
Tüm planı hazırladım. Ailemi zorla ikna edip dediğim anda bulunduğum yere gelmelerini istedim.
Yani tam şuana. Benim hikayem burada başlıyor. Kaçacak çıkışlarım artıyor, kaçtığım çıkışlar ben gittiğimde kapanıyor.