Merhaba ben Menekşe Şimşek dün akşam hayatımızı değiştirecek bir karar aldık.
Ben ve ailem güzelce bir akşam yemeği yiyorduk. Bir an babamın telefonu çaldı.
Babam:”Hayırdır inşallah.”
Annem: “Aç bakayım önemli herhalde.”
Babam telefonu açar ve o an elinden çatal yere düşer.
“Baba ne oldu önemli bir şey mi var ?”
Babam:”Yaren hemen valizleri hazırla burdan gidiyoruz.”
Annem:”Sen ne diyorsun? Kim nereye,nasıl gidiyoruz neler oluyor anlatacak mısın?”
Babam:”Ne diyorsam o vaktimiz yok.”
“Baba iyi misin betin benzin soldu neler oluyor?”
Babam: “Bir soru daha soran olursa tek gidicem ve bir daha asla dönmeyeceğim!”
Biz annemle o an hiçbir söz söyleyemem onayladık ve çantamızı hazırladık.
Babam yanımıza geldi ve” herşeyi koyun değerli ne varsa tatile gitmiyoruz kıyafet almayın sadece herşeyi alın” dedi
O an evde ne var ne yok valizlere doldurduk.
Sonra hemen ilk vapur ile buradan uzaklaştık. Benim bir de erkek kardeşim vardı o hiçbir şey diyemiyordu çünkü hepimiz biliyorduk ki kim ne derse desin cevap alamadan sözü kesilecekti.
O an biz valizleri hazırlarken babam evde dört dolanıyordu. Sonra bir anda annemi yanına çağırdı kapıyı kilitledi. Önemli şeyler konuşmaya başladılar. Yaptığım ne kadar yanlış olursa olsun çok merak ediyordum o yüzden o an kulak misafiri oldum. Ama hiçbir şey anlamadım sadece evlilik lafı duydum.
O an şok oldum. Çok korktum annemler boşanacaklar mıydı? Kafamda binbir soru. O sıra kardeşim
Eren’in ağlaması ile doğruldum. Yanına gittim.
Eren: Abla ben çok korkuyorum. Babam çok kötü bağırdı.
“Babam bağırdı mı? Ne zaman”
Eren:”Bağırdı ya hemde çok kötü”
Kafamdaki karmaşık sorulardan dolayı o an duymamışım
“Üzülme Ablacım korkma kötü bir şey olmayacak.”
Eren:”Abla annem ile babam ayrılmaz demi çok korkuyorum.”
“Ablacım nerden geliyor aklına .”
Neyse sonra annemler odadan çıktılar.
Annem:”Çocuklar buralardan hemen taşınıyoruz.”
“Ne?”
Babam: “Evet kızım taşınıyoruz.”
“Baba, anne neler oluyor banada açıklar mısınız?”
Babam: “Kızım lütfen sorgulama.”
Annem: “Herkes eşyalarını toplasın.”
Burdan gitmek istemiyordum çok güzel anılarımız vardı. Sadece onlarda değil arkadaşlarım, okulum, sık sık gittiğim kafeler. Bir çok şey nasıl giderdim burdan çok üzülüyordum ancak yapacak bir şey yoktu.
Annem: “Tarık bari bu sabah gidelim gece gece zor olur.”
Babam: “Tamam bende arabanın plakasını değiştircem.”
O sıra anladım ki bir birinden yada birilerinden kaçıyorduk. Soru soramadım maalesef.