Yüzüne baktım yalan olduğunu söylemesi için bekledim hiç bir şey demedi gözlerim yanıyordu kendimi 3 yaşında babamın soğuk mezarına sarıldığım anda gibi hissettim kaybolmak istedim bir anda gözlerine baktım hâlâ sessizdi yere bakıyordu onu çok iyi tanıyordum yalan söylerken hep farklı yerlere bakar veya ağzında lafı gevelerdi ama bu sefer lafı gevelese inanırdım yeter ki ağzından tek bir kelime çıksın diye bekledim"şey"insan şey kelimesinin bile ardında umut arar mı ben aradım fakat tabii ki de bir sonuç alamadım boş bir umuttu...
Adına kadeh kaldırdım yeniden bu sefer şerefsizliği için bu sefer yalanlarına benide alet ettiği için çok canım yanıyordu ama söyleyecek tek kelime yoktu elime telefonu aldım biraz bekledim aramasını yanlış anladığımı söylemesi için ama olmadı ve sonra bir bildirim geldi "Severken kaybedenler kulübüne hoşgeldiniz"...