Kaan birkaç gün sonra Washington D.C.'nin dışındaki bir çocuk bakım merkezine götürüldü.
Bina eskiydi.
Duvarlarında çocukların yaptığı resimler vardı.
Koridorlarda ayakkabı sesleri yankılanıyordu.
Kaan elindeki küçük çantayla içeri girdi.
Görevli kadın ona gülümsedi.
"Burada güvendesin."
Kaan hiçbir şey söylemedi.
"Adın Kaan, değil mi?"
"Evet."
"Kaç yaşındasın?"
"Sekiz."
Kadın başını salladı.
"Sana odanı göstereyim."
Kaan koridordan yürürken diğer çocuklar ona bakıyordu.
Bazıları sessizdi.
Bazıları meraklıydı.
Bazıları ise hiç ilgilenmiyordu.
Bir çocuk Kaan'ın yanına geldi.
"Yeni misin?"
Kaan:
"Evet."
"Adın?"
"Kaan."
"Ben Mert."
Mert elini uzattı.
Kaan elini sıktı.
Mert:
"Burada ilk gün ağlamak normal."
Kaan:
"Ben ağlamıyorum."
Mert:
"Ben de ağlamadım."
Kaan ona baktı.
Mert'in gözleri kızarmıştı.
Kaan:
"Yalan söylüyorsun."
Mert:
"Sen de."
İkisi birkaç saniye birbirlerine baktı.
Sonra Kaan ilk kez güldü.
---
Odada dört çocuk daha vardı.
Ali.
Deniz.
Elif.
Ve Jake.
Hepsinin ortak bir özelliği vardı.
Hepsi ailesini kaybetmişti.
O gece çocuklar birbirlerine hikâyelerini anlattılar.
Ali'nin ailesi bir trafik kazasında ölmüştü.
Deniz'in ailesi bir yangında hayatını kaybetmişti.
Elif'in ailesi ise yıllar önce kaybolmuştu.
Jake ise ailesi hakkında konuşmak istemiyordu.
Kaan da kendi ailesinden bahsetmedi.
Ama çocuklar arasında garip bir bağ oluştu.
Hepsi yalnızdı.
Ve yalnız insanlar bazen birbirlerini herkesten daha iyi anlayabiliyordu.
---
Birkaç hafta sonra Mert ve Kaan yetimhanenin mutfağına gizlice girdi.
Mert buzdolabını açtı.
"Ne arıyoruz?"
"Kek."
"Kek burada değil."
"Sen nereden biliyorsun?"
"Çünkü geçen hafta buldum."
Kaan şaşkınlıkla baktı.
"Sen geçen hafta da mı hırsızlık yaptın?"
Mert gururla:
"Ben hırsız değilim."
"Ne peki?"
"Profesyonel yiyecek araştırmacısı."
Tam o anda ışıklar açıldı.
İkisi dondu.
Görevli kapıda duruyordu.
"Ne yapıyorsunuz?"
Mert hemen Kaan'ı gösterdi.
"Ben onu durdurmaya çalışıyordum."
Kaan:
"Yalancı!"
Görevli kollarını bağladı.
"İkiniz de odanıza."
Mert:
"Kek?"
"Kek de yok."
Mert başını öne eğdi.
"Bu hayat çok zor."
Kaan gülmeye başladı.
---
Yıllar böyle geçti.
Kaan büyüdü.
Yetimhane
den ayrılacağı gün geldiğinde dört arkadaşıyla vedalaştı.
Ama hiçbiri bunun gerçek bir veda olmadığını biliyordu.
Kaan'ın hayatında henüz bilmediği başka bir sayfa açılacaktı.
---