Bölüm 1

Ayrılış sabahı Telefonumun ekranında beliren mesaj gözlerimi iyice açmama sebep oldu: Na Hee Do: “Ne zaman yola çıkıyorsun? Seni karşılamaya geleceğim.” Na Hee Do benim Kore’den arkadaşımdı. Onunla geçen yıl tanıştığımızda, aynı yaşta olduğumuzu öğrenmenin verdiği şaşkınlıkla ani bir karar almıştım: Kore’de okumaya gidecektim. O günden sonra hayatımın yönü değişti. Çeşitli kurslara yazıldım, uygulamalar indirdim; sabahlara kadar çalışarak TOPIK (Korece yeterlilik sınavı) için hazırlandım. Her çözdüğüm deneme, her öğrendiğim yeni kelime, beni biraz daha Kore’ye yaklaştırıyordu. Yatağımdan kalkarken bu hazırlık sürecini hatırladım; defterlerimin kenarına yazdığım küçük notlar, telefonumda kaydettiğim sesli tekrarlar… Hepsi bugün içinmiş. Aynada kendime bakarken içimden “Artık gerçekten başlıyor…” diye fısıldadım. Okula yürürken ilk defa gerçekle yüzleşiyordum.Bir daha arkadaşımı göremiyeceğim. Okulun kapısından içeri adım attığımda, koridorlarda yankılanan sesler bana geçmişi hatırlattı. En sevdiğim arkadaşım beni bekliyordu. Gözleri hafif kızarmıştı. Arkadaşım: “Gerçekten gidiyor musun? Sensiz burası çok boş olacak.” Ben: “Biliyorum… Ama bu benim hayalim. Kore’de okumak istiyorum. Seninle geçirdiğim zamanları unutmayacağım.” Arkadaşım bana sarıldı, sıkıca… Arkadaşım: “Söz ver, beni unutmayacaksın. Seni görmeye geleceğim, merak etme.” Ben: “Söz. Sen gelene kadar her gün seni arayacağım.” O an gözlerim doldu, ama gülümsemeye çalıştım. �� Evden çıkmadan önce ailemle uzun uzun konuştuk. Annem bana sarılırken gözyaşlarını tutamadı. Annem: “Senin için en iyisini istiyorum. Ama uzaklarda olacaksın… Kendine çok dikkat et.” Ben: “Merak etme anne. Sizi her gün arayacağım. Bu yolculuk benim için bir başlangıç.” Babam ise sessizce yanıma gelip omzuma dokundu. Babam: “Cesaretinle gurur duyuyorum. Yolun açık olsun.” Kardeşim ise biraz şımarık bir şekilde, ama gözleri dolu dolu: Kardeşim: “Beni unutma, tamam mı? Hediyeler isterim!” Hepimiz gülüştük, ama içimizde derin bir hüzün vardı. Arabaya bindiğimizde hala devamda etti.Havalimanında Kore’ye giden uçağı buldum be son kez aileme bakıp uçağa adımımı attım. Uçağa bindiğimde koltuğuma yerleştim. Pencereden dışarı bakarken, geride bıraktığım şehir küçülüyordu. İçimde hem heyecan hem de burukluk vardı. Gözlerimi kapatırken aklımda arkadaşımın sözleri yankılandı: “Seni görmeye geleceğim, merak etme…” Ve ben, yeni bir hayata doğru yavaşça gözlerimi kapattım.