Axel ellerini ilk başta cebine atıp sigara paketini aldı kapağı açmıştı ki vazgeçip geri bıraktı. Hava serin, dışarısı sessiz. Sadece onlar ve anlamsız fısıltılar...
Garip davranıyordu normalden daha garip. Axel yürürken adımlarını yavaşlattı, kuzgun' un adımlarına uydu. Bilerek. Aralarında kalan o azıcık mesafede böyle yok olmuş oldu. Konuşmadılar. Konuşmalarına gerek yoktu çünkü bakışları her şeyi açıklıyordu zaten.
Axel' ın bakışları kuzgun' un yüzün de gezindi. Önce gözlerine. Sonra... çok küçük bir an dudaklarına. Arden' in nefesi değişmişti. İkisi de fark etti...
Axel durur, elini kaldırır. Yüzündeki saçı geriye doğru iter. Parmaklarının tersiyle sanki incitmekten korkar gibi sever yanağını. Sonra kulağını eğilip fısıldar...
"Burada, tam burada... bırakmam gerekiyor"
İkisi de ne olacağını biliyordu çünkü, bırakması zordu çok zordu. Sadece ona etki eden bir uyuşturucu misali... Eli hâlâ daha yüzündeydi, yavaşça çekti elini yüzünden. Çünkü bilirsiniz, bir saniye daha kalsa duramayacağınızı ikinizde bilirsiniz. Bu bir sınır değildi. Bu zorunluluktu, ama için de istek vardı.
Gece, gündüzden farklıdır. Axel bunu bilir. Gece insanın dikkatini dağıtan her şey azalır; yüzler, sorular, sesler... Gece her şey daha açıktır saklayamazsın, gizleyemezsin.
Kapı kapandığında ses fazla yüksek geldi. Anahtarı masanın üstüne bıraktı. Normal de yapmaz. Ama bu gün kendini tutamamıştı dokunmak istemişti, bir kere de olsa hissetmek istemişti ama sadece bir kaç saniye süren o an bile onu bağımlısı yapmıştı. Kendisinin o anın içine düşmesine izin vermişti.
Evin içi loştu. Işık açılmamıştı. Sokaktan gelen sarı ışık duvara yansıyordu. O anı hatırlamıştı, gözleri dudaklarına kaymıştı. Öpmek istemişti bir defa, belki de bir kaç defa... kendini bilerek bakmadığına ikna etmeye çalışıyordu, ama faydası yoktu.
Bir süre sonra Arden de Axel' in yanına geldi. Koltuğa oturdu, aralarında mesafe vardı ama yok denecek kadar az. Dizleri Axel' e dönüktü, ağzı susmuş vücudu konuşuyordu.
DEVAM EDECEK...