SON AMPUL
Nefes nefese uyanıp açlığını bastırmak için su şişesini kafasına dikip bitirdi. Usulca etrafına bakındıktan sonra koşuşturmacanın rüya olmadığını anladı. Dışarıdan yükselen dumanın bıraktığı acı koku boğazını yakmıştı. Etrafı kolaçan edip bulunduğu yerden çıktı. Hızlıca eve gitti.
Eve vardığında kapının aralık olduğunu gördü. Sakince kapıyı açtı. Evin yanık direklerinin arasında Tuna’yı ağlarken buldu.
-Abla, diye kucağına atadı.
-Geldim bak. Geciktiğim için üzgünüm.
Tuna ağlamaya devam etti.
-Kapı neden açık.
-Birileri geldi. Seni arıyorlardı. Dedi hala ağlamaklıydı.
-Ne dediler peki.
-Son ampulü yakacaklarmış.
-Ne demek. Zaten kıyamete düşmüş gibiyiz, diye söylendi hayretle.
Son ampulü yakmak bu kadar olayın üstüne yeniden kaosu getirebilirdi. Ya durduracaktı ya da bu suça ortak olacaktı.
Akşam üzerine kadar evde iletken olup olmadığını kontrol etti. Tuna’yı sıkı sıkı tembihledi ve garaja gitti.
Garajda insan yığını vardı. Kalabalıktan birisi:
=Bakın İren geldi.
Kalabalık ikiye bölünmüştü. İren ortaya geldiğinde Arya seslendi:
=Büyük bir muhalif olarak gelmeni beklemiyorduk.
Garajın lideri Hakan:
=Emin olun yine durdurmaya çalışacak.
-Bu kadar büyük bir hazırlığı durdurmak mı? Şaka yapıyor olmalısınız ya da hepiniz delirdiniz. Dedi İren alaysı bir şekilde.
= Sence biz mi delirdik onlar mı? Diyerek kafesin içindeki insanları gösterdi Hakan.
>Bunu denememiz gerek ya geçtiyse. Dedi baş kurul müfettişi Less.
- Eğer siz bu işi desteklemeseydiniz bu kadar acıya gerek kalmayacaktı.
>kararın alınmasından 48 gün geçti. Dedi Less.
-Siz bu 48 gün için Aka’yı kurban verdiniz. Şimdi neyi kurban etmeyi düşünüyorsunuz.
>Sadece biz değil meclis de bizimle.
-Hangi meclis daha dün hayvan kesimine devam etme kararı alan meclis mi?
Kalabalık bu haberi duyunca uğuldamaya başladı.
“Olmaz izin verilemez.”
“Saklamak için depolar yapılmadı.”
“Sonumuz açlıkla mı olacak.”
“Elektrik olmadan olmaz.”
Hayvan kesimi Besa halkının ön önemli meselesiydi. Özellikle İren bu hayvanları getirmek için Nerad’a araçla gitmeyi göze almışken. Et kısa sürede bozulduğu ve saklama imkanı olmadığı için kesimi günlük ihtiyaca göre yapılıyordu. Ancak hayvan üretimi ve besini için güneşi beklemek sabrı tüketiyordu.
Kalabalık bu haberden sonra dağılmaya başladı.
Son ampul kurbanları zaten kurban edilmeye mahkum edilmişti.
