Sabahın 6’sında alarmla uyanıp elimi yüzümü yıkadım. Amerika’da olsam okul için sabahın 6’sında dayak bile yesem kimse uyandıramaz. Cehennem gibi okul! Her neyse. Kahvaltı yaptıktan sonra bi koşu odama çıktım ve formamı giyip okul çantama eksik olan şeyleri koydum ve saçımı yaparken aşağıdan: “Mavi hadi! Okula geç kalacağız!”diye bir ses duydum. Ses tabii ki de Deniz’e aittti.
“Geldim!”diyip saçımı tepeden yapım topladım ve perçemlerimi de düzelttikten sonra ceketimi ve çantamı alıp aşağı indim.
“Nihayet geldin süslü!”dedi cadı kız.
“Bana süslü diyene bak ya sanki geçen sene yüzüne boya badana yapıp gelmiyordu!”dedim gülerek.
“Senin çenen yine düşmeye başladı hadi aşağı bisikletleri almasınlar.”dedi ve annemin yanağına öpücük kondurup aşağı indim ve bisikletlerimizle okulun yolunu tuttuk. Bisikletlerimizi bisiklet yerine park ettikten sonra sınıfımıza geldik. Sınıfa girip Deniz’in yanına oturdum çantamdan defter kitap çıkardım. O sırada sınıfa giren çocuk bana bir yerden tanıdık geldi. Hayır ya! Havalimanında kavga ettiğim gereksiz!
“Yok artık!”diye bağırdım ki Deniz kulaklığını çıkarıp korkuyla ne olup bittiğini anlamaya çalıştı. Çocukta bana bakıp: “Yine mi sen!”dedi. Deniz bir çocuğa bir bana baktı.
“Siz tanışıyor musunuz?”diye sordu. Ona bakmadan:
“Evet!”dedim. Çocukta aynı şekilde Deniz’e bakmadan:
“Maalesef!”dedi. Parmağımı ona doğrultarak:
“Bana bak sakın benle muhatap falan olma o günden beri seni gözüm tutmadı zaten!”
“Ayy bende çok meraklıyım senle muhatap olmaya!”
“Kapa çeneni!”diye bağırdım ve sinirle sınıftan çıktım.
(devamı “Yeniden Tanışalım mı? olarak gelecek)