Terk edilmiş bir binada zemheri soğukta kendisi ve kızı için savaşıyordu Diana.
Çığlıkları tüm İstanbul'u ağlatıyordu
Ve annenin çığlıklarının arasına bir çığlık daha karıştı
Şimdi tüm İstanbul onu dinloyrdu.
Diana daha yeni doğurmasına rağmen dirençliydi ve istikametine doğru yol alıyordu.
"Ne bu halin? Neden buradasın bu gece vakti"
"Emanetimi getirdim"
"Saçmalama evlendim ben,ne yacam bunu"
Diana bu adama karşı anlayışlı ve sabırlı birisiydi ama bu vakit o vakit değil
"Sana fikrini sorduğumu hatırlamıyorum.senden izinde istemedim emir verdim."
Yavaşca kulağına yaklaşır
"Sen onu kabullenmek zorundasın.ve kabullendiğinde sonunu yazmış olucaksın"
"bilmicek ,ögrenmicek"
Öğrenmiyeceğini mi zannediyorsun"
"Sen söylemezsen bilmez.Haa diğerlerini soruyarsan onlardada o cesaret yok"
Diana son kez kızına bakıp gülümsedi ve son sözünü söyledi
"Diananın kızı Zara".İsmi Zara olucak".
