Bazı insanlar hayatımıza bir isimle değil, bir cümleyle girer.
Onu ilk kez görmeden önce, geceleri ekranımda beliren kelimelerini tanıyordum. Ne sesini biliyordum ne de yüzünü. Ama kötü günlerde nasıl sustuğunu, mutlu olduğunda cümlelerinin sonuna nokta koymadığını biliyordum.
Belki de insan, en çok hiç tanımadığı birine kendisi olurdu.
Ve ben, bir yabancıya yazdığımı sanarken, hayatımın en tanıdık insanına yaklaşmıştım...