Bölüm 1

Leyla, vapurun güvertesinde martıların çığlığına karışan rüzgârı yüzünde hissediyordu. Gözleri denizde, aklıysa arkasında kalan şehirdeydi. Onu uğurlayan kimse olmamıştı, ama içinde uğurlayamadığı biri vardı: Emre.Aylar önce, bir kafede başlayan o bakışmalar şimdi zihninde keskin bir bıçak gibi dönüp duruyordu. O zamanlar ne kadar kolaydı konuşmak, gülmek… Şimdi ise tek bir kelime bile ağızlarından çıkmadan, bir bakışta birbirlerini yaralayabiliyorlardı. Leyla, onunla kalırsa kendinden vazgeçeceğini biliyordu. Emre ise Leyla giderse, içinde bir daha tamamlanmayacak bir boşluk kalacağını.Kendine kızıyordu. “Neden yetmedi?” diye soruyordu içten içe. Onu sevmişti, hem de çocukluğundan beri kimseyi sevmediği gibi. Ama sevgi, bazı yaralara merhem olmuyordu. Emre’nin gururu, Leyla’nın özgürlük isteğiyle çarpıştıkça aralarındaki bağ inceldi, inceldi… en sonunda koptu.Vapurun motoru titreşirken Leyla, cebinden çıkardığı eski bir bilet parçasını avucunda buruşturdu. Bu, birlikte gittikleri son konserin biletiydi. Onu atmaya eli varmadı; denize bıraksa, sanki tüm yaşananlar boğulup gidecek gibiydi. Ama içindeki ses, “Bazı şeyler boğulmaz, sadece sessizleşir,” diyordu.Şehrin silueti ufukta küçülürken, Emre evinde aynı bileti masasında tutuyordu. Gitmekle kalmak arasında, söylemekle susmak arasında sıkışıp kalmışlardı.Ve ikisi de biliyordu: Birbirlerini hâlâ seviyorlardı. Ama bazen sevgi, aynı gemiye binmek için yetmezdi.