Ertesi gün Liliana değişikliğin farkına vardı.
Elinde küçük bir kesik vardı. Düşünmeden avucunu üzerine koydu. Altın rengi bir ışıltı yayıldı ve kesik kapandı.
Şaşkınlıkla baktı. “Bu… gerçek.”
Louie ise o sabah aynaya baktığında gözlerinin daha koyu göründüğünü fark etti. Parmaklarını hareket ettirdiğinde odadaki gölgeler ona doğru çekildi.
Öğleden sonra ikisi yine tarlada buluştu.
Liliana heyecanla anlattı. “Bak! İyileştirebiliyorum. Belki daha fazlasını da yapabilirim. İnsanlara yardım edebilirim.”
Louie onu dinlerken yüzünde garip bir ifade vardı. “Yardım etmek… Güzel. Ama bu güç sadece yardım için mi var sence?”
Liliana kaşlarını çattı. “Ne demek istiyorsun?”
“Güç, güçtür Liliana. İnsanlar güçlü olanı dinler. Saygı duyar. Korkar bile.” Louie avucunu açtı. Küçük bir gölge parçası elinde dans etti. “Ben bunu hissediyorum. Bu karanlık… bana ait.”
Liliana bir adım geri çekildi. “Karanlık mı? Louie, bu tehlikeli.”
“Tehlikeli olan güçsüzlük,” dedi Louie. Sesinde ilk kez sert bir şey vardı. “Biz yıllarca sıradan olduk. Kimse bize bakmadı. Şimdi bakacaklar.”
Liliana’nın sesi titredi. “Ben aydınlığı seçiyorum. İnsanları korumak istiyorum. Sen de… lütfen sen de öyle yap.”
Louie uzun uzun ona baktı. Sonra başını çevirdi.
“Ben karanlığı seçiyorum.”
O günden sonra ikisi de farklı yollara saptı.