Sabah 06:00’da uyanmış, Güneş’in doğumunu kahve tadıyla çıkarıyordum. Kahvemi bitirdikten sonra kiremit rengindeki arabama binip, yola çıktım. Müzik açıp okulun yolunu tutmuş, müdür olacağım için heyecanlanıp okula doğru arabamın gazına basarak oraya gittim. Okula vardığımda Aslı adında çok tatlı bir hocayla tanıştım. Normalde benim eğitimcilik dışında bir mesleğim daha var; Psikolog. Bugün benim için okulun ilk günüydü. Çünkü ağır bir hastalık geçirmiş, bunun yüzünden bir hafta sonra, yani bugün okula gelebilmiştim.Lise öğrencileriyle nasıl anlaşabileceğimi düşünüyorum. Tam o sırada müdür yardımcısı Bay Göktuğ Karataş, benim istiklal marşı öncesi konuşma yapmam gerektiğini açıkladı. Müdür odamdan ayrılmış, elime bir mikrofon tutuşturulmuş bir şekilde öğrencilerin tuhaf bakışları arasında dilimi yutmuştum. Birden cesaretimi toplayıp:
—Merhaba sevgili öğrenciler, ben Selin Yeliz. Bundan sonra buranın müdürüyüm. Söylemeyi unutmadan psikoloğum. İsteyen öğrenciler okul haricinde de benimle gelip konuşabilir, sorunlarına çözüm bulabiliriz. Evet, konuşmam bu kadardı teşekkürler…
Bu konuşma bitikten sonra öğrenciler alkışlamaya başladılar. Alkışlamaları bittikten hemen sonra Bay Göktuğ:
— İstiklal Marşı için RAHAT! HAZIR OL! DİKKAT! Dedi
Ardından İstiklal Marşı okunduktan sonra öğrenciler sınıflara öğretmenler de peşlerinden gitti…