Okulun açılmasına bir gün kalmıştı. Yani, yarın... Birkaç hafta önce hiç böyle hissedeceğimi düşünmemiştim. Hala içimde bir karmaşa vardı. Okulun başlaması, her şeyin değişmesi demekti. Ama değişmek istemiyordum. Geçmişimle, her şeyle, yalnızlığım ve korkularımla barışmaya çalışırken, şimdi bir de yeni insanlarla yüzleşmek zorundaydım. Yeni bir okul, yeni insanlar, yeni bir hayat... Bunların hiçbirine hazır değildim. Hem de hiç.
Bir sürü şey vardı kafamda. Ne giyeceğim? Kimlerle tanışacağım? Neler olacak? Ama asıl korkum, yine yalnız kalmak… Her şeyin nasıl olacağı hakkında hiçbir fikrim yoktu. Geceleri, uyumadan önce, okulumun başladığı o sabahı hayal ediyordum. Uyanıp, o ilk gün okula gitmek zorunda olduğumu düşünmek bile beni bunalttı. Her şeyin, her şeyin değişmesini istiyordum ama bu değişimin ne getireceğinden emin değildim.
Odama girip gözlüğümü takarken aynada kendime baktım. Yalnızca birkaç saat sonra yeni okuluma başlayacak bir insan gibi değil, sanki büyük bir sınavdan geçecek gibi hissediyordum. Her zaman kaçtım, her zaman geri çekildim. İnsanlarla iletişim kurmak, onlara kendimi göstermek, gerçekten biri olmak… Bunlar hep zor geldi. Ama belki de artık başka bir yolum yoktu. Kendimi zorlamalıydım.
Biraz hazırlık yapmam gerekti. Çantamı toparladım, kitaplarımı yerleştirdim. Yeni okulumda beni kimse tanımayacak. Ama yine de bir şeyler bana yabancıydı. Ne yapmam gerektiğini, kimlerle nasıl konuşacağımı hiç bilemeyeceğim. İnsanlar, görünmeyen duvarlarla çevrili gibiydi, bense dışarıda durup onları izleyecektim. Gerçekten ben de onlardan biri olabilecek miydim? Ya yine dışlanırsam? Ya yine kimse beni anlamazsa? Ya bir şekilde yalnız kalırsam?
Sürekli aynı düşüncelerle kafamı doldurmak zorundaydım. Belki de bu okula başlamak, bir şeylerin değişmesi için bir fırsattı. Belki burada yeni bir sayfa açabilirim. Ama yine de, bir yanım hala o karanlık duvarı, yalnızlık duvarını korumak istiyordu. Kimseye görünmeden, kimseyi kaybetmeden… Ama içimde bir his vardı. Bu okula gelmek, kaybolan bir şeyleri geri getirmek gibiydi. Belki de bu başlangıç, geçmişin izlerini silmek için bir şans olabilirdi.
Geceyi uykusuz geçirdim. Ne kadar uyumaya çalışsam da, bir türlü gözlerimi kapatamadım. Bir şeyler vardı, bir şeylerin değişmesi gerektiği hissi. Kendimi zorlayarak yatağımda kıvrıldım, gözlerimi kapatıp uyumaya çalıştım. Ama o an, uyuyamazken bile bir ses bana “her şey değişecek” diyordu. Yarın, her şey değişecekti. Yarın yeni bir başlangıç olacaktı.