Overhill Yetimhanesi..
2016
Her sabahlardan biriydi normal bir sabahtı. Amaris ve Lucas her zaman ki gibi çocukları izliyorlardı.
"Onlara baktıkça kendi gençliğmizi hatırlıyorum.."dedi Lucas.
" Gençliğmiz!? Biz daha 16 yaşındayız Lucas! Bazen çok aptalca konuşuyorsun güneş kafa..."dedi Amaris
"Hey Aptallar!" diye bağırdı Owen elli Isolde'nin belinde ydi. Onların yaklaştığnı görünce Amaris gözlerini devirdi. Aslında tatlı bir çiftlerdi.. Overhill Yetimhanesi Amerika'nın soğuk bir elayetti olan Alaska'da bir yerdi Aileler çoğunlukla normal çocukları olmasını isterdi onlar normalin tam tersiydi. Doğa üstü güçleri olan özel çocuklardı güçlü sihirleri olanlar yani damgalıların vücutlarında izler olurdu güçleriyle alakalı. Ama iki çocuk vardı diğerlerinden daha özel... Amaris ve Lucas.
Onlar YİNG VE YANG dı. Amaris karanlığı gölgeyi temsil eden her şeydi. Gücü gölge diye geçiyordu ama kendisi bile bilmediği bir sihir ne kadar güçlü olabilirdi? Sahiden neydi bu gölge..? Ama Lucas aydınlık olan her şeydi ışığı ,neşesi... Onlar en iyi arkadaştı ikiside bir yaşındayken gelmişlerdi buraya. Birbirleri için gelmişlerdi sanki...
"Ne var?!" dedi Amaris öfkeli bir sesle.
"Off Lela* saçmalama lütfen. Ee nasılsınız çifte kumrular?" dedi Lucas dalga geçen bir sesle bir andan elini Amanis'in beline sararken. Amaris anlık bir kızardı Lucas 'ın elini belinde hissedince. Lucas sinsice Amanis'e baktı.
"Her neyse(!) Lucas Bay Hill. seni ofisinde bekliyor. "dedi Isolde. Amanis bir anlık Lucas'a baktı. " O yaşlı pislik seni neden ofisine çağırıyor? "dedi sinirle Amanis. " Amanis.. Lütfen. Beni merak etme. Bizimkilerle takıl hemen geri dönücem merak etme. "
Lucas binanın içine doğru yürüdü. Amaris şiir defterini çıkardı. Isolde ve Owen küçüklerin yanında oynuyorlardı. Amaris sessizce şiir defterini bir şeyler yazdı.
Karanlıkbeni almadan
Gökyüzü bizi ayırmadan
Kurtar beni
Bilinmezlik başlamadan
Ayrılık olmadan
Kurtar beni.
Şiir yazmak ona iyi geliyordu. Boynundaki ay işaretini unutturuyordu.
***************
11p.m.
S essizce kızlar odasında uyuyordu Amaris. Bir anda omzunda bir el hissetti.
"Amaris uyan güzelim." dedi biri. Sesi tanıdıktı, gözlerini açtı Amaris. Karşında Lucas vardı.
"Noldu Lucas?" dedi Amaris. Lucas çekingen gözlerle Amaris'e baktı. "Şey.. Sana bir şey söylemem lazım... Ama burada olmaz. Dışarı çıkalım mı?" dedi Lucas.
Başını salladı Amaris. Lucas Amaris'in elini sımsıkı tuttu sanki hiç bırakmak istemiyormuş gibi. Amaris bir şeyler hissediyordu, sezgileri hep kuvvetliydi.Balkona çıktıklarında Lucas sesizce ağlamaya başladı. "Sorun ne? Neler oluyor? Lucas!" dedi Amaris. "Amaris..."
"Amaris.. Ben.. Ben.." derken Lucas Amaris Lucas'a tokat attı. "Kendine gel aptal! Şimdi anlat!"diye bağırdı Amaris. " Beni... Bir aile.. Evlat edindi.."
Amaris hissiz bir ifadeyle Lucas'a baktı. "Senin adına sevindim..." dedi Amaris. "Nasıl yani!? Dediğin tek şey bu mu olacak?! Ben senin arkadaşınım-" Lucas sözünü bitirmeden Amaris ona sıkıca sarıldı. Lucas'ın diğer hissettiğiyse Amaris'in dudaklarıydı. Amaris Lucas'ı öpmüştü... Birbirlerine gizlice 16 yıldır aşık olan iki insanın sonu böyle mi olcaktı? Daha yeni açılmışlardı birbirlerine. Şimdi ayrılamazlardı... Lucas Amaris'i sıkıca belinden kavradı. Bir kaç dakika sonra Amaris 'ın bedeni uykusuzluğa dayanamayıp uykuya daldı... Lucas'ın kollarında. Lucas ona sarıldı, saçlarını okşadı onun güzel parlak mor uzun saçlarını... Amaris'i kucaklayıp. Odasındaki yatağına bıraktı. Duvardaki resimlere baktı. Birinde ikisininde üç yaşında oldukları fotoğrafı başka bir fotoğrafta İsolde ve Amaris vardı geçen yıl çekilmişti diğer fotoğrafta Lucas'ın tek olduğu bir fotoğraf vardı. Son fotoğrafta çiçekli bir elbise giyen Amaris vardı. O elbise ona hep çok yakışırdı. O fotoğrafı alıp Amaris'in yanağını öpüp odadan çıktı. Onu sonkez mi görecekti? Bir daha o çiçekli elbiseyi görmeyecek miydi? Ona aşıktı en başından beri.. Bu kehanet miydi yoksa sihir miydi bilmiyordu.
**********************
Sabah
Amaris uyandığında fark ettiği ilk şey bir fotoğrafın eksik olduğuydu... çiçekli elbisesini giydiği fotoğrafıydı
Koşarak odasına gitti. Kapıyı çaldı.. Kimse açmadı.. Tekrar çaldı ama yine açan yoktu... En son kapıyı zorlayıp açtı. Yatağın üstünde bir şiir vardı.
Biz birbirimize aidiz
Ben gitsemde kaderlerimiz bir.
Güneş her zaman ay'ı parlatır
Ay geceye can verir.
Biliyorum buluşacağımızı
Nerde ne zaman bilmem
Ama biliyorum buluşacağmızı
Çünkü gece her zaman güneşe aittir.
Senin kadar iyi şiir yazamasamda sen bana aitsin gecenin kızı
-Lucas
"Gecenin kızı ha..?" Amaris istemsizce gülümsedi. Kolundaki ay izine baktı. Sonra gökyüzüne"Seni bekliyor olacağım güneş tanem..."
****Birinci bölümün sonu umarım okuyan herkes beğenir bu benim ilk romanım umarım beğenirsiniz. Her hafta bölüm atmaya çalışıcam şimdilik görüşürüz!!*****
KARAKTER TANITIMLARI
AMARİS OVERHİLL
Gölge gücüne sahip kehanetteki yang 'ı temsil ediyor.
Ailesi aşırı dinci biri olan Amaris'in ailesi daha kızları bir yaşına gelmeden Overhill yetimhanesine verdiler. Güçlerinin sırını kendisi bile bilmiyor. Ama bazı söylentilere göre kanı siyahmış. Mor saçları beyaz teni sol kolunda ay simgesi vardır.
LUCAS OVERHİLL
Ailesininen küçük çocuğuydu söylentilere göre Amerika'da siyasi gücü yüksek bir ailede doğmuştu. Ailesine göre o tam bir fiyaskoydu. Onlarda 4. oğulları olan Lucas'ı Overhill yetimhanesine vermişler. Kehanetteki ying'i temsil eder altın sarısı saçları ve mavi gözleri vardır. Sağ kolunda bir güneş sembolü vardır.
