Sabah alarmımın çalmasıyla uyandım. İlk başta sıradan bir güne uyandığımı sandım. Beş dakika sonra annemin gelip "Okulun ilk güne geç kalmak istemezsin diye düşünüyorum" deyince gözlerim faltaşı gibi açıldı.
–Neeeee! Ah benim dalgın kafam. Ben nasıl unuturum.
–Sakin ol kızım. Gören de seni voleybol turnuvasına geç kalıyorsun sanacak. Ayrıca daha yarım saatin var. Hızlı olursan yetişebilirsin. Sen hazırlan ben de kahvaltını hazırlayayım.
–Tamam anne. Formamı ütüledin mi?
–Ütüledim ütüledim.
Annemin arkasından küçük odaya geçtim. Burada ütü masası, çamaşır makinası, çamaşırlık vardı. Ve ayrıca bir dolap ve askı vardı. Dolaptan formamı aldım ve tekrar odama geldim. Üstümü giyinip çantamı hazırlamaya başladım. İlk gün olduğu için henüz kitaplarımız yoktu. Bnu yüzden çantama defter,not defteri ve kalemlik koydum. Ayrıca bir tane de okuma kitabı koydum. Akşamdan saçımı örmüştüm. Örgülerimi açıp saçımı düzelttim. Gözlüğümü de takarak mutfağa gittim. Annem çoktan omlet yapıp portakal suyu sıkmıştı. Kahvaltımı yapmaya başladım. Annem de her zamanki konuşmasını yapmaya başladı.
–Bak kızım, ilk günden yaramazlık yapıp hocaları kızdırma. Arkadaşlarınla iyi geçin. Utangaç olma.
–Anne, artık koca kız oldum. Bu konuşmaları daha ne kadar yapıcaz?
–Sen kendine güvenip sosyalleşene kadar. Ayrıca gerekirse senin için bir psikologtan yardım alacağım.
–Bence buna hiç gerek yok.
Yüzümü ekşiterek anneme baktım.
–Birinin benimle 5 yaşındaki bir çocukmuşum gibi konuşmasını istemiyorum.
–Onu zaman gösterecek.
İç çekerek masadan kalktım. Tabagımı ve bardağımı bulasık makinesine yerleştirdim. Sonra ceketimi giydim, çantamı aldım ve ayakkabılarımı da alarak dışarı çıktım. Arkamdan annem de geldi. Beni okula hep o bırakır. Annem polis. Karakolda çalışır. Babam ben küçükken kalp krizi geçirip vefat etmiş. Babamı sadece fotoğraflardan gördüğüm kadarıyla tanıyorum. O öldüğünde ben üç yaşındaymışım. Bir de abim var. Ankara Hukuk Fakültesinde son senesini okuyor. Önümüzdeki yaz yanımıza gelicek ve burada staja başlıyacak. Onu çok özledim. Neyse devam edelim. Okula gidene kadar annemle konuşmadık. Ben heyecanımı bastırmaya çalışıyordum. Sonunda okulum görününce nefesim kesildi. Daha önce de görmüştüm ama bu defa çok farklıydı. Bütün ihtişamımla tam karşımdaydı; IŞIK KOLEJI. Anneme görüşürüz diyerek arabadan indim. 9A sınıfındaydım. Sınıfım birinci kattaydı. Zemin kat bayağı genişti. Fakat dikkatli bakmadan direk üst kata yöneldim. Zaten ilk ders hocamızla beraber okulu gezecektik. Üst kata çıkınca etrafıma bakındım. Sağ tarafta laboratuvar, bilgisayar odası, resim odası vb. odalar vardı. Sol tarafta ise sınıflar vardı. İlk sınıf benim sınıfımdı. Sınıfın kapısı açıktı. Şöyle bir baktım. Tek görebildiğim tekli sırada oturan bir kız ve arkasına dönüp konuştuğu oğlandı. İkisinin de yüzleri gözükmüyordu. Tüm cesaretimi toplayarak sınıfa gittim. Başımı öne eyerek sınıfa girdim. Mümkün olduğunca kimseye bakmadan boş bir sıra aradım. O anda birinin bana seslenmesiyle başımı sesin geldiği yere çevirdim. Ve o an hem çok şaşırmıştım hem de çok sevinmiştim...
