Kim ne derse desin gururumla yaşayıp öldüm ben. Tabii buna ölmek denirse... Yaşam ile ölüm arasında sıkışıp kalmak benim kaderimdi. Bilinçsizce içine çekildiğim bu çıkmaz sokakta kendime çıkış aramak, en umutsuz halimde bile milyonlarca alternatifimi hissedip aynı zamanda yapayalnız kalmak hem en istemediğim hem de boyun eğmek zorunda kaldığım kaderimdi.
Bende kendime bir söz verdim. Kendi kaderimden başka bir şeye boyun eğmeyecektim. Sahte gülümsemelerin esiri olmayacaktım. Bir erkeğin bana hükmetmesine izin vermeyecek hatta ben hükümdar olacaktım.
Tabii planlar bu yöndeydi...
Halbuki 'Hayat, siz planlar yaparken başınıza gelen şeydir.' demişler ve bu benim başıma gelenlerin hikayesi. Her şimdi bitti dediğimde yeniden başlayan, durmandan tekrar eden, mide bulandırıcı, baş döndürücü ve 'kabullenmek' ne demek öğrenene kadar; kendimden nefret ede ede, hıçkırarak ağlaya ağlaya, kaybedip tekrardan başlaya başlaya ömür törpüsü olan bir aşkın kurbanı olan bana kulak verin ey ölümlüler! Siz kendini bilmezler beni kendinizden küçük gördüğü an ay ışığının ateşinde yanacaksınız ve o an anlayacaksınız kimim ben!
Ben ki Leto'dan doğma Zeus'un kızı, Güneş Titanını dize getiren Apollon'nun kardeşi; Ay ışığının vurduğu avın ve avcının, doğanın, ateşin gölgesinde korunanın da koruyanın da tanrıçasıyım.
Ben Artemis
İster benden korkun, ister bana kurban verilmiş olun. Herkesi eşit yargılayacağım çünkü ona verdiğim bir yemin var.
Belki de bu benden çok onun hikayesidir.
