Ben Umay bugün sizlere nasıl yükselip şirketler kraliçesi olduğumu anlatacağım. Dört yıl önceydi o gün okuldan eve gelmiştim. Babam beni salona çağırdı. Yanına gittim.
-Kızım evleneceksin yıllar önce bir arkadaşımla anlaşma yaptık çocuklarımız 16 yaşına basınca evlendirecektik. Bu sebeplen evlenmen lazım.
Hayat bir süreliğine durmuştu. Aynı zamanda gözlerim de doluştu
- Hayır baba olamaz ben okumak istiyorum. Der demez suratımda bir tokat hissetim aslında acı vermemişti. En çok acı veren okuyamayacağım oldu.
-Git hazırlan bu akşam seni istemeye gelecekler.
Odama gittim. Annem de peşimden geldi. Ona sımsıkı sarıldım ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
-Okumak istiyorum. Dedim tek söylediğim buydu. Annem bir şey söylemeden gitti. Ağlaya ağlaya giyindim makyajımı yaptım ve kapı çaldı. Karşılamaya gittim aile çok samimiydi. Yukarıda Allah var ne yalan söylim çocuk yakışıklıydı. Bizi tanışmamız için içeri soktular. Kendimizi tanıttık. İsmi Can`mış.
-Seninle bir anlaşma yapalım. Birbirimize aşık olmak yok, özel hayatta karışmak yok aynı yatakta da yatmak yok kabul ediyor musun.
-Evet ediyorum dedim sonra beni istediler kahveler yapıldı. Bir hafta içinde de evlendik zaten. Evine geldim eşyalarımı yerleştirdim ve hemen uyudum. Sabah kalktığım da sevgilisi gelmişti umursamadım hemen kendime limonlu su yapıp yukarı çıktım aklıma bir fikir gelmişti gizli okuyacaktım ne de olsa kimse kimsenin özel hayatına karışma hakkı yoktu. Planım tam olarak şuydu Loş Angeles`taki üniversiteye gitmek için ders çalışmak ama tek bu yeterli değildi her sabah evden havalimanına doğru koşmak çünkü kaçmak daha kolay hale gelecekti ve bavulumu hazır tutmalıydım. O üniversitenin sınavına 236 gün vardı. Bugünden başlamalıydım. Hemen üstümü giyindim ve navigasyonu açtım. Hemen havalimanına koştum yaklaşık bir buçuk saat sürmüştü. Bunu kısaltmanın bir yolunu bulmaya çalışıcam ama şimdi değil. Eve geldiğimde sevgilisi gelmişti umursamadım hemen yukarı çıktım. Duşa girdim ve saçımı düzleştirdim. Çalışma masasına oturup deliler gibi çalışmaya başladım. Yaklaşık 4 saat çalıştım acıkmıştım. Telefonum çaldı arıyan en yakın arkadaşımdı ona planımdan bahsettim bana destek olacağını söyledi.
-Efendim Melis.
-Tatlım bir fikirim var sen acıkmışsındır yemek yiyelim sonra kütüphaneye gidelim.
-Güzel fikir beni sen alır mısın.
-Olur yarım saate oradayım
Hemen hazırlanmaya başladım ama sırt çantası alamazdım annemin eğer üniversiteye gidersem diye hediye ettiği çanta ilişti gözüme. Canım annem… Hızlıca hazırlandım ve aşağı indim.
-Nereye gidiyorsun. Dedi Can(oe)
- Arkadaşımla yemek yiyeceğim.
-Biz ne yiyecez.
-Çok acıktıysan kendin yapabilirsin ne de olsa elin ayağın var değil mi. Dedim ve evden çıktım. Arkadaşımla yemeğimi yedikten sonra kütüphaneye geçtik. Saat üçe kadar çalıştık. Eve gelince bana bağırmaya başladı.
-SEN BU SAATTE KADAR NERELERDEYDİN HA NEY YAPTIN YEMEK YİYECEĞİM DEDİN BU YEMEK ÜÇE KADAR Mİ SÜRDÜ HA.
-BUNDAN SANA NE İKİMİZİN ÖZEL HAYATI BİRBİRİMİZİ İLGİLENDİRMİYOR ÖYLE DEĞİL Mİ AYRICA BEN SENİN GERÇEK KARIN DEĞİLİM BANA NE HESAP SORMAYA NE DE BAĞIRMAYA HAKKİN YOK DUYDUN MU BENİ.
Kimsin sen ya bana bağırıyorsun salak şey odama gittim ve uyudum. Sabah olduğunda yine koşup geldim ve hazırlandım kütüphaneye gidecektim. Onun sevgilisi dün burada kalmıştı merdivenden inerken kayınvalidemin sesini duydum. İkisine bağırıyordu evden çıkana kadar bekledim ama gitmiyordu. Bende mecbur aşağı inmek zorunda kaldım. Beni farketmedi kapıdan çıktığımda fark etti heralde evi terk ettiğimi düşünüp babama söylemişti. Akşam eve geldiğimde babamın arabasını gördüm
BÖLÜM SONU