Yıllar önce...
"Yeter be seninle mi uğraşacağım ben?"
"Almasaydın o zaman, uğraşmazdın."
tam o sırada babam elini kaldırdı ve ben ani bir refleks ile kulaklarımı kapattım. Her ne zaman bağırmaya başlasalar ya ağlıyordum ya da kulaklarımı kapatıyordum. Çocuktum... Kavga ve gürültüye aşırı derecede hassasiyetim vardı. Bu yüzden bir psikolog ile konuşuyordum. O zamanlar anneannemler alt katımızda oturuyordu. Tam ağlamaya başladım ve abim koşarak bana sarıldı.
"Hiçbir şey olmayacak güzelim tamam mı? sen sadece sakin ol, ağlama. Bak abin burada.”
Abim bir yandan konuşuyor, bir yandan da beni sakinleştirmek için saçlarımla oynuyordu.
“Anneannemler de geldi, her şey yoluna girecek.”
Onu çok iyi anlıyordum çocuk yaşta bana büyümeyi öğretmeye çalışıyordu. Haklıydı da... Korkuyordum ve ne olacağına dair bir fikrim yoktu. Böyle oldukları zamanlar içim çok acıyordu ve yaşanan olaylar benim çocukken hep avukat olmak istememe sebep oldu. Hep davalarını kazandığım müvekkillerim olsun isterdim, ya da çocuk psikoloğu olup benim gibi olan yüzlerce çocuğu kurtarmak isterdim...
Sonrasında ne mi oldu? Babam annemi kolundan tutarak arabaya bindirdi ve götürdü. Biz de o akşam anneannem ile dedemin yanına indik. Anneannem korktuğumuzu anladığı için meyve suyu ve tarçınlı kek getirip önümüze koydu. Abim ve ben de tam o sırada koltukta oturmuş dedemin annem hakkında anlattığı komik hikayelerini dinliyorduk. O an içime kötü bir his düştü. Kapı çaldı ve gelenlerin teyzem, eniştem, halam ve kuzenim olduğunu gördüm. Kuzenim elinde bir bebek ile gelmişti ve halamın elinde ise hediye paketi vardı. Hem abim için, hem de benim için... Galiba halama aşık bir küçük kızdım. Halam elindeki hediye paketini bana uzattı ve kuzenim ile açmaya başladık kuzenimin elindeki bebekten bana da almıştı canım halam. Abime ise bir tane Tetris ve oyuncak asker almıştı. Bu hediye benim için çok anlamlıydı... Yanında küçük bir not ve bir paket daha vardı “bunu eve gidince açarsın güzelim seni seven halan.” Halama doğru koştum ve sarıldım.
“Halacığım çok teşekkür ederim.”
“Ne demek güzel kuzum.”
“Ben Ecrin hadi dip odada oyun oynayalım, sen oyuncakları getir ben de teyzemden bez isteyim uyuturuz bebeklerimizi.” Dedi ve koşarak mutfağa gitti tam o sırada dedemin telefonu çaldı.
“Dede telefonun çalıyor."
“Ne diyorsun torunum?”
Elimdeki telefonu gösterdim, hemen elimden aldı ve açtı. Konuşmaya başladığında yüzünde ciddi bir ifade vardı.
“Evet ben babasıyım, ne oldu kızıma?”
Böyle deyince anneme bir şey olduğunu fark ettim. Halam ve teyzem mutfaktan geldi ve dedemin yanına ilerledi.
“Baba ne oldu?"
O an dedem telefonu yere düşürdü ve anladım ki anneme ve babama bir şey olmuştu... Abim yanıma geldi ve neler olduğunu sormaya başladı. Dedem olayı anlatırken titriyor ve sürekli “kızım... kızım...” diyerek sayıklıyordu... Biz ise apar topar hastaneye yetişmeye çalışıyorduk.
"Hala, montlarımız yukarıda."
"Tamam ben alıp geliyorum, siz botlarınızı giyin hemen."
Çok geçmeden evden çıktık, hastaneye ulaşana kadar halam kullandı arabayı. Korkuyorlardı... Bizim öksüz kalmamızdan.. Hastaneye en fazla 15 dakika sonra vardık ve hemen annemlerin yatırıldığı acil servise doğru koşturduk. Herkes ağlıyordu, ben hariç... Doktor odadan çıktı ve...
"Sinem Erarslan ve Semih Erarslan’ın yakınları kimler?"
Dedem koşturdu.
"Ben babasıyım, ne oldu neyi var?"
"Öncelikle şunu söylemeliyim, geldiklerinde çok kan kaybetmişlerdi. Semih bey alkol alıp bir araca çarpmış. Karşı araçtakiler olay esnasında hayatını kaybetti."
"Annem ve babam iyi o zaman değil mi?" Dedi abim büyük bir umutla.
"Maalesef elimizden gelen her şeyi yaptık fakat... Başınız sağ olsun."
Doktor bunları söylerken ananem baygınlık geçirmişti. Ben ise oturup bir köşeye çekildim... ağlıyordum... Sonrasında cenazelerini çıkardılar, bakamadım.
“Abi... Abi...” Diye ağlamaya başladım. Hem ağlıyordum hem de kriz geçiriyordum sonra ayağa kalktım ve annemin elinden tuttum. Fısıldadım ona...
"Anne hadi kalk oyun oynayalım... Lütfen gel bak anne. lütfen bak halam oyuncak almış anne. Lütfen kalk."
Babama ilerledim...
"Baba, annem uyanmıyor, sen de uyanmıyorsun. Hani bana hep kızarsın ya ‘oyuncaklarını topla’ diye bu sefer söz toplayacağım. Baba hadi uyanın...”
Abimi sakinleştirmeye çalışırlarken, annemizi ve babamızı götürdüler. O an annemin sesi kulaklarımda çınlıyordu...
‘Biz hep birlikte yaşayacağız kızım. Hem anne ve babaların öldüğü nerede görülmüş ki?’ derdi bana. Duvara yaklaştım ve kafamı vurmaya başladım. Zaten kimsenin umurunda değildim. Arkama döndüm ve abim ile halamın bana aşırı ciddi baktığını gördüm. Halam beni gördüğü anda zaten şok olmuştu. O anda hissetmesem bile alnım kanıyordu.
İlk defa kendime zarar vermiştim...
Abime bakıp "kokma abi canım yanmadı henüz." Demiştim. Sonrasında ona sarıldım ve kendimi ona bıraktım. O an tramvaya bağlı bir baygınlık geçiriyordum. Abimin sesleri git gide oldukça uzaklaştı. ‘Neden?’ diye soruyordum yarı baygınken bile...
“Neden onlarda gittiler?”
Hâlbuki biz güzel bir aileydik... Fakat henüz çok güzel bir aile olamamıştık.
Cenaze günü çok geçmeden gelmişti.
"Götürmeyin annemi lütfen... Hala söyle şunlara. Hala, götürmesinler annemi... Babamı da götürmesinler. Hala, lütfen...."
"Nazlı sakin ol güzel kızım."
"Hala, Hala götürüyorlar...." Abim de annemin cenazesini taşıyordu. Ölü bedenleri toprakla buluştu. Annemin başına oturup, abime sarıldım. Birlikte saatlerce ağladık... Sonra gözüm babamın mezarına ilişti. Kafasına koyulan tahta parçasını öptüm.
“Benim sana bütün haklarım helal olsun babacığım... Bana her ne kadar bir evlat gibi hissettirmesen de canın sağ olsun babacığım... İyi ki girdin hayatıma.” dedim ve kocaman sarıldım.
Daha sonra annemin mezarının başına oturdum.
“iyi geceler anneciğim, seni çok seviyorum... Benim ne kadar hakkım varsa helal olsun. İyi ki beni bu dünyaya getirdin Güzel kadın.” Ona da kocaman sarıldım ve abimden güç alarak ayağa kalktım.
Arkama dönüp son bir kez el salladım. Abim ve halam bana iyi görünmeye çalışsalar da iyi değillerdi... Küçücük olsam bile bazı şeylerin farkındaydım.
Annemi ve babamı tam 9 yaşındayken kaybettim...
Hayat ise daha yeni başlıyordu...