Ben kendi ailesi tarafından bile sevilmeyip terk edilen zavallı bir çocukdum. Her gece bir aileye sahib olacağım hayalini kurarak uyurdum.
8 yaşındayken bir adam tarafından evlat edinildiyim gün dünyanın en mutlu çocuğu olduğumu düşünüyordum . Fakat bir suikasçi olarak yetiştireleciğimi anlamam çok uzun sürmedi.
Beni evlat edinen adam bir suikasçi loncasının lideriydi. Beni evlat edinmesinin tek nedeni ise kendine bir varis arıyor olmasıydı.
Evlat edinildikden sonra oldukça ağır koşullarda eğitim gördüm,gece gündüz demeden çalışdım.Bunun tek nedeni ise sadace bir kez babamdan "AFERİN" kelimesini duymakdı.
20 yıl boyunca babamın benimle qürur duyması için elimden gelen her şeyi yaptım, her kes tarafından tanınan ve korku ile anılan bir suikasçi oldum. Fakat bir kez bile aferin kelimesini duymayı başaramadım. Böylelikle sevginin ne olduğunu öyrenemeden bir savaşdayken hayatımı kaybettim.
Gözlerimi açtığımda şok olmuşdum . Savaştayken öldüğüme emindim. Fakat hala nasıl yaşıyordum.
Yerimden kalkmaya çalıştım fakat vücudum çok ağırmış gibi hissediyordum. O an bir şey fark etdim - ellerim çok küçükdü. Bekle, bunlar bebek ellerimi?