Bölüm 1

“Anastasia, kalk hadi kızım, öğlen oldu neredeyse.” diyen babamın sesiyle uyandım. “Tamam baba…” diyerek yattığım sedirden yavaşça doğruldum. Doğruldukça ağrıyan sırtıma rağmen ayağa kalkmayı başarmıştım. Krallığımızda çetin bir savaş sürüyordu ve askerlerimiz bu savaşta bir hayli zorlanıyordu. Ulaklar şehre gelip askerler için yardım çağrısında bulunduğunda tüm şehir elinde ne var ne yok cepheye yollamıştı. Bu yüzden imkânlar çok kısıtlı hâle gelmeye başlamıştı ama herkesin tek gayesi bu savaşın kazanılması olduğundan hiç kimse durumdan şikâyetçi değildi. Bunları düşünürken babam bir kez daha adımla seslenince koşarak bahçeye yöneldim. Küçük bir gecekonduda annem, babam, abim ve ben yaşıyorduk. İçerisi küçüktü ama avlusu kocamandı. Avluya çıktığımda gördüklerim karşısında neye uğradığımı şaşırmıştım. Sadece ailem değil, neredeyse tüm payitaht oradaydı. Ve herkesin yüzünde ağlamaklı bir ifade vardı. Bu gördüklerime anlam veremiyordum. Gözlerim ailem üzerine yoğunlaştı. Babam ve abimin elinde bir bohça vardı. “Burada neler oluyor?” dedim. Herkes bana baktı ama kimsenin cevap verecek hâli yoktu. Soruyu bir kez daha sorunca annem ağlamaya başladı. “Kızım… abinle baban…” demesiyle bir anda yere yığıldı. “Anne!” diye bağırıp ona koştum. Tam düşmeden yakaladım. Babam ve abim de hemen yanıma geldi. Annemi ayıltmaya çalışırken babama baktım ama o bana hiç bakmıyordu. Gözlerindeki acıyı görebiliyordum ama bunu söyleyemiyordu. Sonra abime baktım. “Abi, neler oluyor burada?” diye ağlamaklı bir sesle sordum. Abim önce bana bakmakta zorlandı. Söylemek istemiyordu ama eninde sonunda öğrenmem gerektiğini biliyordu. Derin bir nefes aldı ve sonunda konuştu: “Anastasia… benim güzel kardeşim…” dedi. Gözlerinden bir damla yaş süzülüp boynuna aktı. “Babamla beni cepheye yardım etmemiz için almaya gelmişler. Şimdi gitmemiz gerekiyor.” Duyduklarım karşısında ne diyeceğimi bilemiyordum. Evet, bu vatani bir görevdi ama cepheye giden askerlerin neredeyse hiçbiri sağ dönmemişti. Belki de şu an abimi ve babamı son görüşümdü. Artık avludaki perişanlığın nedenini daha iyi anlamıştım. Yaklaşık on dakika sonra annem ayılmıştı ve abimle babamın gitme vakti gelmişti. Annemi sandalyeden kaldırdım. Hep birlikte onların yanına yaklaşık. Ayrılık vaktiydi. Önce annem babama sarıldı, onu öptü. Ben de abime sarıldım; abim beni alnımdan öptü. Sonra annemle yer değiştirdik. Babama sarıldım. Babam bana: “Anastasia… canım kızım… annen artık sana emanet. Onu sakın yalnız bırakma.” dedi. Bu olurken sadece biz değil, avluda bulunan herkes gözyaşlarına boğulmuştu. Vedalaşmak çok zordu. Onlardan ayrılmaya hazır hissetmiyordum ama bu görevden kaçamazlardı. Krallıktaki erkekler buna her zaman hazırlıklı olmalıydı. Bunların hepsini biliyorduk; fakat insan sevdiğini nasıl bile bile ölüme yollar ki? O an kimse söylemedi ama herkes biliyordu: Abim ve babam bir daha dönmeyecekti. Onları bir daha göremeyecektik. Cephede can vereceklerdi; belki de bedenleri bile bulunamayacaktı. Yani bugün burada bir vedalaşma değil… aslında bir cenaze töreni yapıldı.