Küçüklüğümüzden bu yana herkese güvenmememiz gerektiğini biliyoruz.Ancak bazı insanlar bunları bile bile hata yapabiliyor.Bu kişiler kimler mi?Ben,Rose Mina Coler.19 yaşında olduğum hâlde beni olgun gösteren yüzüm ve bedenim vardı.Annemden aldığım açık yeşili gözler ve babamdan aldığım kumral saçıma güzel olduğumu düşünüyorum.Sabahın erken saatleriydi,galiba bizimkiler daha uyanmamıştı.Dolabın önüne geçip,ne giyeceğime karar verdim.Altıma siyah bir eşofman,üstüme de gri sweatshirt giyip,odadan çıktım.
Sanırım kahvaltı hazırlamalıydım.Bir günde Semih isimli varlık (abim) hazırlasa şaşardım,zaten.Sadece yatmakla ve işiyle uğraşıyordu.Bende şirketime gidiyordum ancak onun kadar yorgun olmuyordum.Mutfağa girip, kahvaltı hazırlamaya başladım.Sabahları erken kalkmayı sevmezdim ancak bugün hiç uyku tutmamıştı.Masayı hazırlarken Alara kapıda beni izliyordu.Alara 10 yaşında,badem gözlü ve kahverengi saçları vardı.Yanıma geldiğinde ona doğru eğilip yanağına küçük bir buse kondurdum."Abla,ben çok ama çoook acıktım!",galiba bu küçük kelebek masayı görmüyordu.Masaya yaklaşıp masaya biraz baktıktan sonra sandalyesini çekip oturdu.
"Semih'i uyandırmaya ne dersin kelebeğim?", bana bakıp
gülümsedikten sonra sandalyesinden hızlıca kalkıp, kapıdan çıktı.Sanırım bu evet demekti.Bende arkasından hızlıca mutfaktan çıktım.Alara Semih'in odasının kapısının önünde bekliyordu.Onu uyandırırken baya eğlenecektik.Bende Alara'nın yanına gidip kapıya yaslandım.Ses yoktu.Hala uyuyor olabilir miydi acaba?
Alara'yla son kez birbirimize bakıp, içeriye girdik.
Semih hala uyuyordu.Alara yavaşça Semih'e yaklaşıp yüzüne baktı ve bana dönüp uyuduğunu dair onay verdi.
Ona atla işareti verdiğimde Semih'in üstüne atladı."Semih?".Hadi canım,hâlâ uyuyordu.Ona biraz yaklaşıp yüzüne baktim.Bir anda kolumdan çekmesiyle yatağa düştüm."Siz beni böyle uyandıracaktınız ha?"pis pis sırıtıyordu."E sende her an uyuyosun bebek gibi!"
yüzüme bakıp kafama bi tane vurdu."Sus kız sen çok konuştun yine ister uyurum ister uyumam sanane,sen benim annem misin?"Anne lafı ne kadar yabancıydı bizim için.Aslında Semih için yabancı değildi.Nasıl olsa onu hep sevmişlerdi."Tabi sen anne sevgisiyle büyüdüğün için biz bilemiyoruz anne nasıl olunur kusurumuza bakma."Semih'i en can alıcı yerinden vurmuştum sanırım çünkü şimdiden gözleri dolmuştu.Yüzündeki sırıtma birden kayboldu ve yerini soğuk Semih aldı."Semih ben seni kırmak istememiştim."
yüzüme bakmadan odadan çıktı."Hadi ama neden bu kadar duygusal bu!"Ben en son ne zaman ağladığımı bile hatırlamıyorum.Ne dersem hemen anında alınıyordu (ağlıyordu)SAÇMA.Küçük bir çocuk gibi davranmayı ne zaman bırakacak acaba."Ondan özür dilemeliyiz."yok canım daha neler Alara ve özür dilemek mi?Bu iki kelimeyi yan yana bile getiremezdi o."Alara sen özür mü dileyeceksin?"bana baktı ve gülmeye başladı."Senin için söylemiştim,biz diye söylemiştim ancak benim özür dilemeyeceğimi beni tanıyan herkes bilir ve neden ben özür dileyeyim ki?"Bu kız neden böyleydi anlamıyorum ki!
Okuduğu okulda herkesin ondan korktuğuna eminim."Alara sen nasıl bı kızsın ya özür dilemek yanlış birşey değil artık bunu anlamalısın"Annemler 14 yaşına kadar beni disiplinli yetiştirmişlerdi.Bazen konuşmamı bile yasaklıyorlardı.Alara mı,onu istemediler.Onu ben yetiştirdim.Ancak neden böyle oldu anlamıyorum.Ona karışamam,annem ve babam olmadan yaşaması zor olabilir."Abla dışarı çıkalım mı?Tabi sen Semih abimle konuştuktan sonra."Alara'nın gerçek yüzünü bilmesem onu tatlı ve düzgün bir çocuk zannederdim ama resmen tatlı şeytan bu."Tamam ancak ilk önce kahvaltını yapıyorsun.Ondan sonra nereye istersen gidebiliriz."Bana gülümseyip masaya oturup yemeğini yemeye başladı.Bende Semih'le konuşacaktım.Semih her zaman ki gibi balkondaydı.Balkonun kapısının yanına gelip onu izledim."Neden bu lanet evde kalıyoruz?Zengin değil miyiz biz?"bana bakmadan sorduğu bu sorunun cevabını bilmesi gerekiyordu."Semih öncelikle özür dilerim ve şimdi sorduğun soruya gelirsek Alara için buradayız, burayı çok seviyor.Bir tane arkadaşı var biliyor musun?"Semih'in umurunda mıydı?Sanmam.Alara'yı ailede ben görüyordum,sadece ve sadece ben...
Ne annem ne de babam ikiside Alara'dan nefret ediyordu.Alara buna önceden üzülsede şuan pekte sorun etmiyordu.Tabi benim gibi bir ablayı kim istemezdi ki! Şuan annemlerle iletişime geçsem de Alara bunu bilmiyordu.Semih zaten onları bir kere bile aramamıştı.Sanırım onlardan nefret ediyordu.Tabi benden habersiz aradıysa bilemiyorum.Ben neden nefret etmem gerektiğini bilmiyorum.Semih birşeyler biliyor ancak bana söylemiyordu.Tek nefret ettiğim kişi hatta bir aile.Ulusoy ailesi.Babamlar buraya taşındığımızdan beri onlardan nefret ettiğini söylüyordu tabi ben pek hatırlamıyorum.Sanırım aileme güvenmeliyim.Semih elindeki telefonla beraber bana döndü ve biraz yüzümü inceledi.Semihle ikiz gibiydik,onunda kumral saçları ve yeşil gözleri vardı.Sadece biraz esmerdi.Çokta uzun olmasa da 1.70 boyu vardı sanırım.Aramızda sadece 6 cm vardı,1.64 olarak onu geçmeye kararlıydım.Tabi uzayabilirsem."Rose bu saçmalıklarından bıktım karşımızda bize düşman olan bir aile var ve sen hâlâ buna rağmen Alara Alara deyip başka birşeyi düşünmüyorsun."Bu neden böyleydi anlamıyorum ki! Semih'in sertliği bir tek bizeydi zaten.Başkasının yanında bize iyi davranan o,bı bizeyken yüzümüze bile bakmıyordu."Semih ne ara bu kadar kötü oldun,o daha bir çocuk ve sen onu hiç anlamaya çalışmıyorsun.Bu nasıl bir geri kafalılık söylesene bana!"Semih elindeki telefonla birisini arayıp koşarak içeriye girdi.Kapıdan bana doğru bakan Alara yavaşça bana doğru geldi."Onunla neden kavga ettiniz?"Alara,Alara,Alara.Benim minik kelebeğim.Keşke seni de sevselerdi, anlamadım bir nedenden dolayı herkes sana ters.Ben haricinde..."Alara boşver bunları da hadi gel dışarı çıkalım hem Deniz seni bekliyordu."Alara yüzüme biraz baktıktan sonra yavaş adımlarla kapıya doğru ilerledi.Oda isterdi abisinin,annesinin, babasının onu sevmesini.Ancak hayat bu yapabilecek birşey yoktu.Alara benim ailem bende onun ailesi olacaktım.
Sonsuza dek.
|SEMİH|
"Neymiş de ben kötüymüşüm hah!"Rose her zaman aptaldı ama bu aralar o minik çocuk yüzünden daha da aptallaşmış haldeydi.Alara bu aileye layık bir çocuk değildi.Bunu yüzünede söyleyebilsem bi,işte o zaman rahatlayacağım.Annemler benim onlardan iyi olduğumu söylerdi ancak burada tek başıma ve onlarla aynı evde olmak zordu.Aslında ben yalnızdım ne ailem ne de arkadaşlarım yanımdaydı.Onlar burada kalmaya nasıl dayanıyordu anlamıyorum.Ancak onlar Ulusoy ailesi ile aramızda olanları bilmiyordu.Onun için kendi anne ve babamızdan nefret ettiklerini sanmıyordum.
O gece hayatımız değişmişti...