GİRİŞ
Yine günlerden egitim günüydü ve bugün herzamankinden daha fazla yorulmuştum.Egitim bittikten sonra telefonumu almak için odama çıktım.Tam odadan çıkacakken kapının açılmasıyla içeri irem girdi.
"Günaydın"
"Günaydın bişey söylemeyeceksen ben gidiyorum"İrem burada en yakın olduğum üç arkadaşımdan biriydi.İrem benden bir sene sonra bu polis okuluna geldi.
"Birşey demiyeceğim bugün koşuya gitmesen olurmu hava çok güzel dışarda otururuz"Sıkkınlıkla nefes verdim.
"İrem sende gayet iyi biliyosun gerekmedikçe koşuyu aksatmadıgımı o yüzden yorma kendini hadi ben kaçtım"
Odanın kapısını açıp çıktıgımda durdum. Ben böyle biriydim az konuşan ve çabuk sinirlenen. Her sabah bir saat silah eğitimi alır sonrada koşu yapmaya giderdim.Düzenimi bozmam bana göre değildi. Bu okulda kendimizi korumayı ve disiplini ögreniyoduk.Okulun bahçesinden çıkıp sahile indigimde kulaklıgımı takıp şarkı dinleyerek koşmaya başladım. Hayat bazılarımız için korunmayı ve erkenden büyümeyi gerektiriyodu. koşu yaparken herşey aynıydı.Ne zaman koşuya çıksam onbeş onaltı yaşlarında bi kız hep aynı bankta oturur denizi seyreder hiç birşey yapmadan, benle aynı yaşta olduğunu düşündügüm kızda tıpkı benim gibi hergün koşuya gelirdi. Kısaca herşey aynıydı ama tek bi fark vardı oda küçük bi kız çocugu denizin kenarında aglıyodu. Benim küçüklüğüme çok benziyodu. Bir süre onu izledim ve dayanamayıp yanına gittim.
"Neden aglıyosun?"
Cevap vermedi.
"Konuşmazsan sorunun çözülmez derdini anlatmayan derman bulamaz"
Kahverengi gözlerini bana çevirdi ve eliyle denizi gösterdi.
"Bilekligim denize düştü almaya çalıştım alamadım annem vermişti onu bana" dedi aglayarak.
"Üzülme annen sana yenisini alır bukadar ağlamana değmez"
"Annem bana alamazki"
"Neden?"
"Benim annem cennete gitti ordan buraya gelemiyo ki yani bana alamaz napcam ben şimdi babam bana kızcak"
"Benimde annem cenette hem onlar orda çok mutludur hem baban sana kızmaz ki korkma"
dedim gözyaşlarını silerken.
"Gerçekten kızmazmı?" dedi gülümseyerek.
"Yok kızmaz babalar kızlarına kıyamaz" dedim içimdeki buruk ifadeyle.
"Kızım Asmin napıyosun burada çok korktum başına bişey geldi diye" dedi bize doğru gelen adam.
Ben ayağa kalktım kızı ve babasını orada bırakarak oradan uzaklaştım.Herzamankinden daha hızlı koşuyodum. Hızlı bi şekilde okulun kapısının önünde bulduğumda kendimi nefes nefeseydim.Önce okulun bahçesine sonra okulun içene girdim. Asansörün olduğu yere doğru ilerlemeye başladım.Asansörün önünde durdum ve gelmesini beklerken omzumda hissettiğim ele doğru döndüm.
"Günaydın güzellik"
Buda Tarıktı. Benden bir hafta önce gelmşti ve buraya beni o alıştırmıştı. Tabi bide emir vardı emir benden iki gün sonra gelmişti. Herkes buraya ilk geldiğinde bi gurup seçmişti. Bizde sırasıyla tarık, ben, emir ve irem bi gurup oluşturmuştuk.
"Sanada günaydın tarık" dedim gülümsemeye çalışarak. Asansör kısa zamanda geldi ve bindik. Sadece ben ve tarık vardı asansörde.
"Yine koşudanmı geliyosun?"
"Evet"
"Hiç yorulmuyomusun burada en çok eğitimi sen alıyosun"
"Hayır yorulmuyorum"
"Neden bukadar hırslısın hiç anlamadım"
"Bilmem"incegimiz kata geldik. Ben ondan önce indim ve direk odama girdim. Odama girer girmez kendimi ılık suyun altına attım. Ancak güzel bir duş yorgunluğumu alabilirdi. Sultan sonra altıma siyah dar bir tayt üstüme beyaz bol bi kazak geçirdim. Saçlarımı özenle tarayıp ördüm. Daha sonra kahvaltıya inmek için odamdan telefonumu ve odamın anahtarını alıp çıktım. Asansöre binmek yerine merdivenleri kullanarak aşağa giriş katına indim. Oradan yemek haneye girip kendime sevdiğim şeylerden aldım ve yanına herzamanki gibi kahvemide aldım. Bizimkilerin olduğu masaya ilerledim. Ben elimdeki tabagı ve bardagı masanın üzerine bıraktıktan sonra sandalyemi çekip oturdum.
"Günaydın gece"
"Günaydın emir"
"Saçların çok güzel olmuş benimkini de örermisin gece"
"İrem abartma normal örgü işte"
"Tamam normal veya değil banada örermisin"
"Hayır irem ödemem git kendin ör be"
"Susunda kahvaltınızı yapın başım şişti be sabah sabah"
"Ay tarık asıl sen susss"
"İrem tarık ikinizde susun" dedim sesimi biraz yükselterek.
"Tamam ben susarım ama tarı-"
"İrem ortalı karıştırma geceyi sinirlendirme kahvaltını bitir" dedi emirde sert bi sesle.
Kahvaltımıza devam ederken irem dayanamayıp konuşmaya başladı yine.
"Kahvaltıdan sonra biraz dışarı çıkalımmı hem biraz alışveriş yaparız ben bayağıdır alışveriş yapmıyorum."
"Tamam gidelim" dediğimde hepsi şaşırmış gözlerle bana bakıyordu. İrem elini başına koydu.
"Ateşide yok nasıl tek seferde kabul etti?"
"Bilmiyorum belki kafasına taş falan düştü heralde çok şaşkınım"dedi emir. Tarık benden önce davranıp konuşmaya başladı.
"Üff kabul etti işte susmazsanız şimdi gelmeyecek"dedi ve haklıydıda birsz daha böyle konuşurlarsa gitmiycektim. Ama verdikleri tepkiler de normaldi aslında çünkü ben herşeyi tek seferde kabul eden biri degilim. Hatta çoğu zaman kendi istediğimi yaparım onların dediğini değil.Bu tepkileri bu yüzdendi. Kafamı tabagımdan kaldırarak onlara baktım.
"Tarık haklı uzatmayın kahvaltınızı yapın çıkalım biraz daha konuşursanız gitmeyeceğim"
"Tamam ben zaten duymuştum gidip hazırlanayım sonra çıkarız siz beni burada bekleyin" dedi ve masadan telefonunu ve çantasını alarak masan uzaklaştı ve yemekhanenin kapından çıkıp gitti. Ben hala kahvaltı yapıyodum. Onbeş yirmi dakika sonra irem çıktıgı kapıdan geri içeri girdi ve hızlı adımlarla yanımıza geldi.
"Hadi gidelim ben hazırım"
"Tamam gidelim hadi beyler" dedim ve sandalyeden kalktım. Okulun merdivenlerinden tam inecekken
"Gece nereye gidiyosun?" diye bi ses duydum arkamdan ve bu ses eğitmenimin yani çağrı hocanın sesiydi. Yüzümü sesin geldiği tarafa doğru çevirdim ve evet oydu sesin sahibi.Aramızda dört beş adım vardı ve aramızds bir adım mesafe kalana kadar bana doğru ilerledi. Tam bi adım kaldı ve durdu.
"Arkadaşlarımla dışarı çıkçaz hocam"
"Gece hiçbir yere gidemezsiniz bundan sonra eğitmenleri bizden izin almadan dışarı çıkmak yasak. Şimdi gece sen benimle geliyosun sizde odanıza gidin" dedi benim gözlerime bakarken.
Onlar odalarına giderken çagrı hoca tekrar konuşmaya başladı.
"Gece beni takip et"dedi ve yürümeye başladı. Biraz ilerledikten sonra durdu. Kapıyı açtı. İçeri girdi ve kapının önünde benimde girmemi bekledi ben içeri girince kapıyı kapattı. İçeride bıtane koltuk küçük bi cam bi duvarı komple kaplayan birsürü kitabın olduğu kitaplık vardı bu odada. Egitmenim koltuğa oturdu ve ve eliyle benimde oturmamı söyledi. Ben rahatça yanına oturdum.
"Gece neden dışarı çıkamadıgını merak, ediyosun biliyorum dışarısı bu aralar güvenli değil sana sadece bu kadarını söyleyebilirim.
"Sen hariç herkesin okuldan çıkması yasak sende korumalarla çıkçaksın"
"Neden ben çıkabiliyorum"
"Çünkü burada en inatçı ve genelde kuralara uymayıp kendi kurallarını yaratan tek kişi sensin senin dışarı çıkmanı yasaklarsak dışarı çıkmıycagın varsada sırf kendi bildiğini yapmak için çıkarsın ve bu çok tehlikeli olur" Beni çok iyi tanıyodu. Neye sinirlenecegimi, neye karar vereceğimi, neyi yapmıycagımı,ne kadar inatçı olduğumu kimsenin bilmediği yükseklik korkumu bunların hepsini biliyodu.
"Tamam başka diyecek birşeyiniz yoksa ben gidiyim"
"Yok çıkabilirsin" dedi ve ben odadan çıktım. Onun beni tanıdıgı gibi bende onu tanıyodum. Çagrı hoca dışarıdan sert biri ama içi yumuşacıcık yanlız kalmayı sevmeyen, yeri geldiğinde çok komik, yeri geldiğinde çok sert, yeri geldiğinde çok acımasız, bazen çok konuşan, bazen nerdeyse hiç konuşmayan çok zeki biri. Ben asansörün oldugu tarafa gittim yine. Asansörün gelmesini bekledim. Asansör gelince bindim ve kendi katıma gelince asansörden indim. Odamın kapısını açıp içeri girdim. Bizimkilerin hepsi burada toplanmışlar oturuyolar. Ben odaya girdim yatagımın üzerine oturdum.
"Çagrı hoca sana ne dedi"
"Biz niye dışarı çıkarken egitmenlerimizden izin alcaz"
"Üf alışveriş yapamadık"
"Ay yeter be susun bu na defolun gidin odamdan" dedim ve camı açmak için cama giderken bi silah sesi duydum ve silah sesinin ardından hemen yanımdan geçip aynamı paramparça eden mermiyi gördüm hemen yatagımın yanına saklanıp belimden silahımı çıkardım. Ateş etmeye başladım zaten benim gördügüm iki kişi vardı ve ben o iki kişiyi vurdum. Diğerlerinin silahları yanlarında değildi o yüzden onlar sadece saklandı. Kısa bi zaman sonra silah sesleri kesildi. Ve odanın kapısı, açıldı içeri giren egitmenimden başkası degikdi. Gözleriyle baştan aşaga iyi olup olmadıgım baktı iyi oldugumu anlayınca diğerlerine de baktı.
"Kimdi bunlar, buraya nasıl saldırdılar bir sürü koruma var hiçmi fark etmediler, neden saldırdılar?" Kafamda bir sürü soru vardı.
"Bende bu soruladın cevaplarını merak ediyorum ögreniriz birazdan" dedi ve odadan çıktı. İrem biraz korkmuş gibiydi emir gidip ireme sarıldı.
"Korkma bişey yok biz yanındayız"
"Tamam korkmam" dedi emirden ayrılırken. Ben
odadan çıkıp aşağa eğitmenimin yanına gidecektim.
❤🙃❤
Umarım kitabımı beğenmişsinizdir.Hatalarım vardır ama kimse ilk yazdığında mükemel yazamaz. Bence bi şans verin derim:)
