Alarmın sesiyle hızla yataktan kalkmak için doğruldum. Ama her zaman ki gibi yine sakarlığım tutmuş olacak ki kendimi yerde hissettim. Yine söylene söylene kalktım. Okula gitmek için hazırlanmam gerekiyordu. Bu arada kendimi size tanıtayım; Ben Aslı. 18 yaşındayım lise sona gidiyorum. Babamı küçük yaşta trafik kazasında kaybettik. Hızla hazırlanıp evden çıktım. Bugün okulda bir duyuru varmış. Bıktım artık şu acil durum konularında. Az ileride beni bekleyen Güneş" i görünce gülümsedim. Siyah kısa saçlarını açık bırakmış, Ela gözleri ile bana bakıyordu. Hızla koşup ona sıkıca sarıldım. Güneş benim en yakın arkadaşım. Kardeşim bile diyebilirim. Babamı kaybedince hep yanımda durdu. Ondan ayrılıp yürümeye başladık. Bir süre konuşmadık tabi ki bu durumdan sıkılan Güneş daha fazla dayanamadı.
"Ya acaba bu kadar önemli ne var? Müdür dünden beri konuşuyor. Merak ettim doğrusu. "
"Yine her zamanki gibi aynı şeyler. Yok okula bunu getirmeyin. Kimse üniversite okulunun önüde geçmesin..."
"Bu sefer öyle değil. Okulda büyük değişiklikler yapılacak dedi. Bütün okul onu konuşuyor."
"Yani o kadar ciddi. Bakalım ne çıkacak?"
Fazla konuşmadan otobüse binip okula doğru yola çıktık.
............................
Okula vardığımızda derin bir nefes aldım. Kapalı alanlarda çok duramam hele asansör...
Okula vardığımızda herkesin konferans salonunda olduğunu gördüm. Onların aralarına karışıp müdürü dinlemeye başladık.
"Sesiz olun arkadaşlar. İlk önce neden burada buluştuğumuzu söyleyelim."
Her zamanki gibi yine Acun Ilıcalı gibi konuşmaya başladı.
"Buna siz karar vereceksiniz. Arkadaşlar aldığımız kararlar sonucu okulumuzu yatılı okula dönüştürmeye karar verdik."
Herkes gülüp alkışlamaya başladı. Müdür tavrını bozmadan konuşmaya devam etti.
"Size kağıt vereceğiz kalmak isteyenler imzalasın. İstemeyenler ise okuldan ayrılacak. "
Herkes birbirine bakmaya başladı büyük bir sessizlik oldu. Kısa bir süre sonra herkes konuşmaya başladı. Güneş bana bakınca bilmiyorum der gibi omuz silktim. Emir' i görünce gülümsedim. Emir Güneş'in en yakın arkadaşı. Bende Emir ile çok iyi anlaşıyorum. Siyah özenle taradığı saçı ile mavi gözleri ile her zamanki gibi çok çekici gösteriyordu.
"Eee naber kızlar?"
" İyi senden naber?"
"İyi diyelim iyi olalım. Siz kalmayı düşünüyor musunuz?"
"Bilmiyorum. Ama yüksek ihtimalle kalmam."
Üçümüzde gülmeye başladık. Eğer ben yüksek ihtimalle gelemem dersem gelmezdim. Biz gülmeye devam ederken o iğrenç kızın sesini duyunca gülümsem kayboldu. Sarı saçlarını sallaya sallaya geliyordu. En nefret ettiğim kişi İrem di. Onu Güneş de sevmiyordu. Kahverengi gözleriyle bizi baştan aşağı süstü. Ve tekrar o kıçık sesiyle konuştu.
"Ayy şimdi siz gelmezsiniz. Bizde güzel bir şekilde kalır o çok istediğimiz okula gideriz." Bu kızı dönvmemek için zor duruyorum. Güneş daha fazla dayanamadı.
"Kızım gitsene ya. Sanane belki kalır belki de gideriz."
"Neyse gidin. Masadan sevgiliniz burda kalacağım dediğini duydum. Artık bizle aynı oda da kalırlar."
Eğer biz gidersek sevgilimize asılacaklar. Masanın üzerindeki kağıtı görünce hızla kağıdı alıp imzaladım. Beni gören Güneş de imzaladı. Kağıdı imzalayıp müdüre doğru uzattım. Güneş de verince müdür konuşmaya başladı.
"Tamam herkes imzaladığına göre size kuralları anlatayım.."
Hayır ya niye kuralları unuttum. Bu sinsi kız yüzünden.
"İstediğiniz kıyafetleri giyebilirsiniz. İstediğiniz zaman uyabilir uyanabilir. Ama ders kaçarsa öğretmenler yine size anlatamayacak. Kesici ailetler getirebilirsiniz. İlişki yaşamak serbest. Kavga eden serbesttir. En önemlisi ise üniversite okulunun ile bizim okulun arasındaki o kapı açılacak. İstediğiniz zaman oraya gidebilirsiniz. Herşey bu kadar yarın görüşmek üzere."
Ne demişti? Bu kurallardan sonra kalmak pek istemedim. Bakalım neler olacak.