2010 12 Haziran
İstanbulun en sezsiz sakin sokaklarında saat onu yedi geçerken minik Asya yatağında yatıyordu başında babası ona masal okuyordu,
-prens ağlamaya başlamış, derken minik Asya konuşmaya başladı,
-Baba, biliyomusun ben asla ağlamıyacağım çünkü ben güçlü bir kızım dedi, babası ise
-Ağlamak bir güçsüzlük değildir kızım, güçlü insanlarda ağlar mesela ben ölsem sen ağlamayacakmısın? diye sordu, Asya ise
-Tabikide ağlamacağım ama ağlamak insanları güçsüz yapmaz mı? diye sordu, babası ise
-Tabikide insanları üzer ama kendini kaybetmemen gerekir ama tabikide ağlamak istersen ve ağlamayıp içine atarsan bir süre sonra patlasın ve bu senin zararına olur bu yüzden sakın içine atma, tamam mı? dedi, mini Asya,
-Evet anladım baba. yüzünde bir tebessüm oluştu babas ise,
-Hadi yat bakalım, diyip elindeki hikaye kitabını masaya koyup Asya'nın üzerini örttü ve
-İyi geceler benim tatlı kızım, diyıp alnına bir öpücük kondurdu ve Asya'nın odasından kapıyı açıp dışarı çıktı.