Bazen bir insan kendi kendine hayata tutunanamayabilir o zaman çevresindeki en yakınına tutunur fakat o kişi gittiğinde ise tutunmak için kendimize duvar öreriz ve ben Banu kendime duvar örmek için bu gün malzeme toplayacağım.
Kısa bir ölüm sessizliğinin ardından
"Babam nerede?!"
Dedim sesin titreyerek. Anneannem bunu fark etmiş gibi beni bekletmeden
"Avukatı gelene kadar cinayet zanlısı olarak kısıtlı bir şekilde hapiste"
Cinayet zanlısı, aklımda bu dönerken kendimi toparlayıp anlamını hatırlayarak kafeteryanın içinde hafifçe bağırarak
"Ne!"
"Annem öldümü!?"
Anneannemin ağlamaya başladığını işittiğimde telefonu yüzüne kapatıp elim titreyerek haberlere baktım. Soylu bir aileden geldiğim için en ufak bir şeyde haberlerde görünüyorduk fakat haberlerde Altan soyadlarına ait yeni bir haber göremedim ve en son haberimizde annemin kaybolduğunu gördüm ve zorlukla yutkundum.
Onu bir aydır görmüyorum onu çok özlemiştim fakat intikamını her ne olursa olsun alacaktım.
Hızlıca kafeteryadan çıktım ve kütüphaneden çantamı alıp karakola gitmek için durağa doğru yürüdüm. Siyah saçlarım rüzgarla dalgalanırken telefondan annem kaybolduğundan beri yurtdışında olan abime tıkladım.
Tüm acılarımı Atlas Altan yani abim ile paylaşmıştım onu çok seviyordum ama o annemi bulmak üzere araştırma yapmak için dayımın olduğu ülkeye; Almanya'ya gitmişti fakat hala Türkçe numaralarının kayıtlı olduğu bir telefonu vardı. Durağa doğru yürürken abimi arıyordum. İkinci çalışında açtı.
Sesim titreyerek.
"Abi annem..."
Sözümü keserek
"Biliyorum öldü ve bunu dayım olacak piçin yaptığına da eminim fakat bunu kanıtlamam lazım her neyse ne oldu Banu? Eğer sadece bunun için aradıysan bunun ilk benim haberimin olduğunu bilmen lazım."
Evet biliyordum abimin ailede en çok sevdiği ve önemsediği kişi annemdi. Abim benden 5 yaş büyük ortalama 28 yaşında olması lazım. Babam anneme uyuşturucu yüzünden sadece birkaç defa vurmaya kalkışmıştı o zamanlarda hep abim annemi korurdu. Annem konuşamadığı için babası onu hep azarlamış o yüzden anneannem ile dedem ayrılmıştı.
Ne diyeceğimi bilmediğimden.
"Annemi dayımın öldürdüğünü bende düşünüyorum
fakat abi, lütfen bu intikamı almama izin ver bende Almanya'ya geleyim"
Beni şaşırtmayarak
"Hayır"
Abim hep kısa ve net olmuştu fakat aramayı durağa geldiğimde sonlandırmış otobüsü bekliyordum.
Zaten beklediğim cevabı almıştım.
Hayatta ağlayan birisi değildim kulağımda kulaklık vardı üstümde kalın siyah bir mont altımda ise bol pantolon vardı fakat donuyordum ağlamaya başladığımda hep üşürdüm buda ağladığımın gösgergesiydi.
Otobüs geldiğinde karakola gitmek üzere ayakta yolculuk yaptım yanımada bir adam geldi, ben şarkı dinleyerek kısık sesle ağlıyorken yanımdaki adamda otobüs her ani duruşta fırsat biliyormuş gibi bana dokunuyordu başta yanlışlıkla oluyor diye önemsemezdim fakat iş abartılacak duruma gelince arkama dönüp baktım adam 40-45 yaşlarındaydı
Ona baktığımı gördüğünde sırıtıp başka yöne döndü.
Bende sırıttığımda adamın erkekliğinden dizimi geçirmiş otobüsten inmiştim otobüstekiler ise beni izleyip videomu çekiyorlardı...
Karakola geldiğimde babamı gördüm..
Avukatı ile cam bir odada polise tahmin ettiğim kadarı ile ifade veriyor veya itiraz ediyorlardı.
O odaya doğru gittiğimde bir an karakolda olduğumu fark edip tuvalete göz yaşlarımı silmeye gittim.
Tuvalette aynada kendime baktım ve yüzümü yıkayıp acele ile dışarı geri çıktım, avukat ile babam yeni çıkmıştılardı babam polisler ile arka tarafa gidiyor avukat ise bana doğru geliyordu. Gözümü babamdan ayırıp avukata baktım ve.
"Ne oluyor?"
"Baban şuan mahkemeye veya şait olan birine kadar içeride kalacak."
Bunun olacağını bildiğim için başımı olumlu anlamda salladım ve çıkış kapısına ilerledim saat 7 olmuştu bile eve son kez uğrayarak odama çıktımve giysi dolabını açtım, siyah dizinin biraz altında yırtmaçlı bir elbise giydim, saçımı ise yarım dağınık ve zarif duracak şekilde bağladım, hafif bir makyaj yapmıştım, siyah topuklularımı giydim ve çantamı alıp dışarı çıktım. Adalet Sarayı'na, anneannemin yanına gidiyordum. Babamın bana almış olduğu siyah arabaya bindim. Araba kullanmayı sevmiyordum fakat babam aldığı için araba ile anılarımı hatırlayıp binmiştim.
Adalet sarayına gelmiştim benim hayalim avukat olmaktı anneannem ile babam bana bu zekam ile savcı olmamı söyleselerde hayalim hep avukat olmaktı öylede kaldı. Belkide şuan incelediğim saray bir gün çalışacağım yer olacaktı kim bilir.
