Bölüm 1

Napoli / İtaliya Saat: 22.47 Elena Marini’den ... Yağmurlu sokakta yankılanan topuklu ayakkabılarımın sesiyle evime doğru yürüyordum. Yağmur damlaları trençkotumu ıslatırken ellerimi ceplerime yerleştirerek adımlarımı hızlandırmıştım. Yağmur fena yağıyordu. Yavaş yavaş koşmaya başlamışken şemsiye almadığım için kendime lanet okumayı da ihmal etmiyordum. Sonunda evimin kapısına vardığımda çantamdan çıkardığım anahtarla hızla kapıyı açmış, bedenimi içeriye atmıştım. Üzerimdekileri çıkarıp, vestiyere astıktan sonra ellerimle ıslak saçlarımı karıştırmış, adımlarımı direkt banyoya yönlerdirmiştim. Yoğun bir iş gününün ardından, sıcak bir banyo ihtiyacım olan tek şeydi. ... Elimdeki havluyla beraber saçlarımı kurutarak mutfağa girmiş, kendime sıcak bi kahve yaparak televizyonun karşısına geçmiştim. Saçlarımın nemini iyice aldıktan sonra havluyu kenara atmıştım. Saç kurutma makinesi kullanmaktan nefret ederdim. Bu kadarı yeterliydi. Kumandayla yarım kalan dizimi açıp, bacaklarımı uzatmışken aniden yumruklanan dış kapıyla irkilerek ayaklanmıştım. Gecenin bu saatinde bu da kimdi böyle? Hızlı adımlarla kapıya yaklaştığımda kulağımı dolduran seslerle duraksamıştım. Adrian Romano:”Açın k-kapıyı.. Yaralıyım!” Kesik kesik kelimelerle gözlerim büyürken dudaklarımı zorlukla aralamıştım. “Kimsin sen? Ne istiyorsun?” Şiddetli nefes sesleri kulaklarımda yankılanırken kapı deliğinden bakmış fakat kimseyi görememiştim. Adrian:”K-kan kaybediyorum.. Yardım et b-bana. Peşimdeler.” Tereddütle dudaklarımı dişlemiştim. “Bana zarar vermeyeceğini nerden bileceğim? Polisi arıyorum!” Geriye doğru dönmüşken acı nidasıyla duraksamıştım. Adrian:”Hayır! P-polis olmaz.. Dinle.. Sana z-zarar verecek durumda d-değilim anladın mı? V-vermem de. L-lütfen..” Git gide kısıklaşan sesi çektiği acıyı yeterince gösteriyordu. Belli ki başı beladaydı ve zaman daralıyordu.Titreyen elimi tereddütle kapı koluna götürdüğümde kontrollü bi şekilde kapıyı aralamıştım. Kapının önünde yere çöken kanlı beden gözlerimin önüne serildiğinde endişeyle kapıyı tamamen açıp, diz çökmüştüm. Dejavu yaşıyor gibiydim. Kafamda canlanan geçmişin etkisinden kurtulmaya çalışarak gözlerimi sıkıca kapatıp açmıştım. “Hey! Beni duyuyor musun?” Korkuyla iri bedenini sarstığımda kısık gözleri beni bulmuş yavaşça kafasını sallamıştı. Yarı baygındı fakat bilinci hala yerindeydi. Bakışlarım sırılsıklam bedenindeki kan lekelerine kaydığında durumunun ciddi olduğunu anlamıştım. Hızla kalkarak kollarından tuttuğumda içeriye doğru çekmeye başlamıştım bedenini. Ağır olduğu için zorlansam da başarabilmiştim. Bedenini yere uzatıp açık kapıya ilerlediğimde bakışlarımı çevrede gezdirerek hızla kapatmıştım kapıyı. Görünürde kimse yoktu. Yerdeki adamın yanına ilerleyip yaralarına bakmak adına gömleğini hafifçe kaldırdığımda yüzümü buruşturmuştum. Bakışlarımı yüzüne çevirdiğimde gözlerini zorlukla açık tutmaya çalışıyordu. “D-dinle.. Yaran kötü durumda. Ambulansı çağıracağım tamam mı? Biraz daha dayan.” Telefonumu almak adına ayaklandığım sırada bileğimde hissettiğim elle duraksamıştım. Bakışlarımı tekrardan ona çevirdiğimde dudaklarını zorlukla aralamıştı. Adrian:”Doktor o-olmaz.” “Nasıl olmaz ya?! Kan kaybediyorsun! Böyle giderse fazla yaşamazsın!” Söylediklerimle bir süre nefeslenip dudaklarını ıslatmıştı. Adrian:”O-olmaz dedim. Yardım etmek i-istiyorsan, s-sen bir şeyler yapacaksın.” “Ben mi? Bak olmaz böyle-“ Adrian:”A-acele et..” Elini yarasına götürdüğünde kanamasının arttığını görmüştüm. “Ahh.. hayır hayır. Peki, tamam. Şimdi..Kalkabilecek misin?” Yavaşça onayladığında tek kolunu omzuma atıp belinden destekleyerek ağırlığını yüklenmiştim. Acıyla inlediğinde ağır adımlarla salondaki koltuğa getirmiştim onu. Bedenini dikkatlice uzattığımda saçlarımı kuruladığım havluyu alarak yarasına bastırmıştım. Acıyla elini elimin üzerine getirdiğinde dudaklarımı aralamıştım. “Bunu iyice bastır yarana tamam mı? Ben birkaç malzeme getireceğim.” Başıyla yavaşça onayladığında hızla banyoya gitmiş ilk yardım çantasını almıştım. Mutfaktan su ve temiz bir bez alıp yanına döndüğümde acıdan kızarmış yüzünde bakışlarımı gezdirmiştim. Yarasının üzerindeki havluyu kaldırdığımda ceketini çıkarmış, üzerindeki gömleğinin düğmelerini yarasına dikkat ederek çözmüştüm. Üst bedeni morluk içindeydi. Karın boşluğundaki yarasına baktığımda.. “Bak, inat etme. Böyle çok acı verici olacak. Ambulansı arayayım.” Başını hafifçe kaldırıp su içirmiştim. Çok susamış olmalı ki hepsini bitirmişti. Eliyle dudaklarından akan suyu temizlediğinde.. Adrian:”Ben dayanırım. S-sen yap.” Nefesimi dışarı verip yavaşça yarasını temizlemeye başladığımda gözlerini sıkıca kapatmıştı. Bıçak yarası olmalıydı. O kadar derin değildi fakat çok kan kaybetmesine yol açmıştı. Yaraya gerekli ilk müdahaleyi yaptığımda bakışlarımı yüzüne çevirmistim. Sessizce beni izliyordu. Adrian:”T-tecrübelisin sanırım.” “Biraz.. Kanama ilki kadar değil ama yarana dikiş gerekiyor. Bu, burda olacak iş değil.” Adrian:”Yap..” “Olmaz. Uyuşturulması gerek.” Bu çok acı verici olurdu. Adrian:”Sorun değil. D-dayanabilirim. Ne gerekiyorsa y-yap da bitsin şu iş.” “Emin misin? Canın çok yanacak...” Adrian:”Ben alışkınım. Dayanabilirim.” Yanımda duran bez parçasını dişleri arasına aldığında bakışlarını bana çevirmişti. Titreyen ellerimle yarasına dikiş atmaya başladığımda kulağımı dolduran acı dolu seslerle göz yaşlarıma engel olamamıştım