Kendimi toparladım bu sefer eve gitmedim. Kafamı dağıtmak için başka yerlere gittim. Garip olan şey neden 3 gündür aynı tarihte idim, bunları fazla düşünmemeye çalışıp eğilenmeye bıraktım. Sonunda bir restoranda durdum yemeğimi sipariş edip masama geçtim. Bir adam omzuma dokundu
-yer kalmamış buraya geçsem
-tabiki de
Karşıma geçti şapkasını çıkardı. Çok şaşırdım yeter artık bırak peşimi diye bağırdım.
-olmaz onca yılın intikamını almadan olmaz
Birden tüm insanlar bana baktı, ne olduğunu anlamışlardı. Hemen yanındaki adamın beni rahatsız ettiğini söyledim. Bir anda herkes bana güldü ve kimsenin olmadığını söyledi. Karşıma baktım adam hayla yanımdaydı insanlara ne kadar onun karşımda olduğunu söylesem de inanmadılar. Karşımdaki adam;
-bu sadece ikimiz arasında senden başka biri ne beni duyar nede görür.
Restoranın sahibi yanıma gelip iyi misin diye sordu iyiyim diyip kapıdan çıktım kapıyı açar açmaz kendimizi dışarısı yerine bambaşka bir odada gördüm, kapı aniden kapandı set bir cisim kafama düştü. Uyandığında kafam biraz ağrıyordu her yer karanlıktı. Birden karşımdaki ışık yandı yine aynı kişiydi dayanamayıp sordum
-sen kimsin böyle? Seni ne duyuyorlar nede görüyorlar tımarhaneden tanıdık da geliorsun sen gerçek değilsin sadece bir hayalden ibaret sin
Diyince sinirlendi
-madem öyleyim gerçek değilim o zaman bu acıyı da hissetmezsin
Pantolonunun arka cebinden çakısını çıkartı kolumun tamamına çizikler attı. Her yer kan olmuştu birde tabancasını çıkartı kafama dayadı.
- görüşürüz Yasemin intikam alındı beni asla unutma
Dedi ve kurşunu sıktı yere düştüm. O sırada gözlerim yavaş yavaş kapanıyordu, gülümseyerek
-seni özliğeceğim doktor
Diyip ayağa kalktı, arkasını dönüp yürümeye başladı ve odadan çıktı. Artık gözlerim kapanmıştı