Yıllar önce işlenen bir cinayet. Aklıma asla gelmeyecek bir kişi,ama vazgeçmiyicem. Sonuna kadar savaşacağım!
Evdeydim annemin bana seslenişleri hala kulağımda. Onu çok özledim, kuşum bile onun ölümünden sonra hiç ötmedi. Annem çok yardım sever ve dürüst bir insandı. Aynı zamanda çok dindar (dinine sahip çıkan) bir kadındı. Beni de böyle yetiştirmiştir. Ama abim büyüdükten sonra annemin bütün uyarışlarına rağmen Hristiyan olmayı tercih etmişti.
Yıllar yıllar geçti annemin olmaması canımı yakıyordu. Artık sadece annemin odasındaki yastığı koklayarak hasret gideriyordum.
Gine bir gün annenin odasına girdim onun eşyalarını karıştırıyordum. Dolabı açtım, onun elbiseleri ne bakıyordum gözlerim yine yaşarmıştı. Ama orada dikkatimi annemin çeyiz sandığı çekti. Rengi hala aynıydı hiç toz tutmamıştı. İçini açtığımda içinde hep"Hele bi evlenin sizin çocuklarınıza da bundan vereceğim. "dediği minik eşyalarla doluydu.
Ama sandıkda dikkatimi çeken sarı bir zarf bulunuyordu. İçini çok merak etmiştim, açtığımda ise içinde bir mektup olduğunu fark ettim.Mektupta şöyle yazıyordu:
-Sevgili evladım Advin ilk olarak seni çok ama çok seviyorum. Şu an nasıl bir durumda olduğumu sana anlatamam. Belki dakika belkide saniyelerim var, aman sakın ben yokken namazlarını erteleme seni çok seviyorum sevgilerle annen."
Mektubu okuduktan sonra altında bulunan kanı fark ettim. tüylerim diken diken oldu. Annem bunu neden "son dakikalarım belkide saniyerim" olarak bitirmişti. Yoksa annem esiri tutuluyordu.