"Bir ağacım vardı. Hep gölgesine sığınırdım ,meyvesini yerdim,hep onunla vakit gecirirdim. Sahiden beni sahiplenirmiş gibi gelirdi,anne sıcaklığı vardı gövdesinde...
Sonra gün geldi, kestiler ağacımı... Kimsesiz kaldım. O günden sonra ne başka ağacın gölgesine sığınabildim ne de başka ağaç beni istedi...
Hiç bir ağaç onun gibi güzel meyve vermiyordu, hiç bir ağaç onun kadar güvende hissettirmiyordu, hiç bir ağacın yaprakları onunki kadar güzel bir senfoni oluşturmuyordu.
Sanki o ağaç bi' kere dünyaya gelmişti,sanki ondan başka yoktu ,o sanki bir taneydi...
Sonra anladım ki o ağacın bir yere gittiği yokmuş,beni ondan götürmüşler..."