"Katledilen sokak... Bu yakılan mektubumda da, aile sıcaklığını anlatmak istemiştim. Kedi, köpek, mahalle, ev, semt, ülke her yerde köşe bucak aradığım aile sıcaklığı ve her seferinde cesedini farklı farklı yerlerde bulduğum aile sıcaklığı...
Evet anne, baba... Bu yakılmış mektubumda bana hissettiremediğiniz aile sıcaklığı üzerine.
Kabuslarımdan siz olmadan uyandığım her geceye...
İntiharıma sebep olan o yerde bir ablam vardı. Sizin ölümünüzü görmüştüm. Kalkıp hıçkıra hıçkıra ağlamıştım. Sonra siz olmayınca bende o ablamın yanında uyumuştum...
Bilmiyorum siz bilir misiniz ama o yaşta hala aile sıcaklığını arayan bir ben için çok acı verici ama çok güzel bir histi o benim için. Ablamın yanına gittiğimde, kabus gördüğümü ve onunla yatıp yatmayacağımı sormuştum. Bana yatakta yer açıp, yanına almıştı.
Şahsen daha küçük yaşlarda daha kötü kabuslarla, sizin olmadığınız bir oda da gözlerimi açmış ve daha yalnız hissetmiş olduğum küçüklüğümden sonra hem mutlu hemde yalnız hissetmiştim.
Ben ilk defa, bir kabustan sonra korkmadan ve tek başıma uyumuştum...
Elbette bu ilk ve son olmuştu...
Sizle mutlu bir çocukluk geçirmek isterdim.
Çocukluğumu gülerek anlatmak isterdim.
Çocukluğumda sizle gezdiğim yerleri anlatmak isterdim.
Ama benim çocukluğum değil sizle, kendi evimde bile geçmemişti...
Hoca bir keresinde bize şahit olduğunuz veya yaşadığınız en büyük fedakarlık nedir diye sorduğunda aklıma bu gelmişti ve istemsizce gözlerimde bir sızı belirmişti.
Tabii ki bunu anlatmadım. Bunu da yazmadım. Sadece izledim...
O an ses tellerim yırtılırcasına çığlık atarak ağlamak istedim ama sustum.
O an "NEDEN?!" diye haykırmak istedim ama sustum.
O an her şeyi anlatmak istedim ama sustum.
Sustum ve yıkıldım... "