Bölüm 1

Ben Selen,hayatım boyunca istediğim biri olabildiğimi düşünmüyorum olamadımda.Ne zaman olmayı denesem hiç başaramadım, hiçbir konuda iyi olamadım.Hani derler ya "çalışırsan veya çabalarsan başarırsın sen çalışmıyıosun o yüzden başaramıyosun" ben bu sözleri çok düşündüm acaba gerçekten yeteri kadar çabalamıyomuydum istediğim şey için? Bu düşünceler üstüne hırs yapıp herşeyi berbat ediyodum yada hiç denemiyodum çünkü biliyodumki o şeye başlasam bana içinden gelerek destek vericek ve o işi yapamasamda beni motive edip bana güvenicek biri yok.İstediğim şeyler için çabalamaya başladığımda iradem yetmiyodu her zaman yarıda bırakıyodum demekki bu yüzden istediğimi elde edemiyodum ama bir soru var (neden iradem başladığım işi bitirmeye yetmiyodu?) cevap ise şuydu:Bana başlangıçta destek veren herkes yaptığım şeyi devam ettirdiğimde bana olan desteğini olumsuza çeviriyolardı ve başaramayacağım düşüncesini aşılıyolardı.Diyelim ki ders çalışmaya başladım ama bir süre sonra odaklanamadığımı söyledim, dedikleri şey "yeterince istemiyosun,kafan hep başka yerde veya telefona çok bakıyosun" oluyodu ama bilmiyolardı ki ben bişeye başladığımda o şey başarmayı en çok istediğim ve en çok düşündüğüm şey oluyodu.İnsanlar hayatta her zaman kendi bildikleri bir yoldan yürürler, hiçbir zaman başka yollara sapmazlar asla düşüncelerini değiştirmezler.Bir doğru varsa o doğru hep öyle kalır, hiçbir zaman empati yapmazlar "acaba ben şöyle dersem karşımdaki ne düşünür" veya karşılarındakinin yapmak istediğini başaramayınca ne düşündüğünü önemsemezler. Eğer kendileri geçmişte birşeye katlanıp onu atlattıysa karşısındakininde her zaman kendisi gibi olduğunu düşünür veya olmak ZORUNDA olduğunu düşünür.Herkesin bünyesinin,kafasının içindekini önemsemezler karşılarındaki neyse hep onu okurlar.Hayatımdan bir örnek vericek olursam şöyle olur.Ben miyopum, çok olmasada benden uzak olan yazıları okumakta zorluk çekiyorum.Bir keresinde anneme bunu söylemiştim ve beni özel bir hastanedeki doktora götürmüştü,doktora gittiğimizde ise benim HİÇBİRŞEYİM çıkmadı.Bundan aylar sonra anneme görmekte zorluk yaşadığımı söylediğimde "doktora gidiyoruz hiçbişeyin çıkmıyo" demişti,ne zaman söylesem aynı cevabı alırdım, öyle demesi üzerine bir soru sormuştum "o zaman 2 yıl önce aldığımız gözlük neden az da olsa iyi görmemi sağlıyo?" Aldığım cevap ise "onun numarası küçük" olurdu.Diyeceğim o ki insanlar sizin sözlerinize veya sizin yaşadıklarınıza önem vermez, gördükleri veya birinin dediği bir şey varsa o şey onların aklına her zaman doğru olarak yerleşir ve sizin bizzat yaşadığınız şey ise yanlıştır.İnsanlar (genellikle ebeveynler) birilerinin üzerinde çok baskı yaratmanın veya kafasında "çalışmazsan bi bok olamazsın" düşüncesini yerleştirmenin iyi birşey olduğunu düşünürler fakat bu düşünce sadece o kişiyi intihara bir adım daha yaklaştırır ve onlar yaptıklarının iyi birşey olduğunu düşünürler.Dünayadaki çoğu intihar vakasıda tam olarak "çalışmazsan bi bok olamazsın" düşüncesinden korkan gençler tarafından olur....En azından Türkiye