Bölüm 1

Daha hayatın her ne kadar başında olsamda gördüklerim veya görmediklerim hepsini zamanla tecrübe ediceğime inanıyorum ve gördüklerimi veya aklımdakileri anlatamasamda yazmak benim için aslında kendimi daha iyi açıklamamı sağlıyor. Çevremdeki insanları hep dinler inceler ve ne yaşadıklarına bakarım böylelikle onların yaptığı hatayı kendimde tecrübe varsayarak o hatalara düşmemeye özen gösteririm çünkü büyük bir ihtimalle sonuç zaten aynı yere çıkar buna hiç şüphem yok. Günümün büyük bi çoğunluğunu düşünerek ve gelecek kaygısı ile geçiririm ve günler geçtikçe boşluğa itiliyormuş gibi hissediyorum ama en sıra dışı olan şeyse aslında insanlar onların arka plandaki gerçek duygularını belli edemeyip sahtelerini bize sunmaları aslında onlarda bunun farkında değil çünkü bu sonradan ortaya çıkıyor ben bunu çaresizlik gibi olduğunu düşünüyorum çünkü insanlar her ne kadar yalnız kalmak isteselerde aslında bu olmaz içlerinde illaki birisi vardır. Belkide o kişiyi elde edemediği için böyledir insanlar. Başka birisini elde edip onunla birlikte olup zamanla baştaki o samimi duyguları yok ediyordur ve günler geçtikçe daha çok huzursuzluğu sağlıyordur bir süre sonra her iki tarafta ya artık olmayacağını anlar yada sadece yapmacık gülümsemeler ile o ayrılma süresini uzatırlar veya bitmeyen ümitlerle öyle kalmaya devam ederler yinede sonuç yine aynı hatta daha kötü bitmesine sebep olabilir ama en anlamsız olanı ise her şeye şahit olup onca şeyi görmemize rağmen elimizdekinin değerini bilemememiz ve başkalarına sahip olduğumuz şeyden daha değerli davranmamız. Evet bence bu hatayı hepimiz yapıyoruz. Elimizdekini kaybedene dekte yapıcaz ama son pişmanlık fayda etmez bir süre ağlayıp pişmanlıklarımızı gözlerimizin önünde canlandırırız hatta bir süre diğerlerinide kaybetme korkusu ile onlara iyi davranırız ama belli bir süre sonra her şey normalleşir…