insan annesi varken annesiz kalırmı hayatta?
kalırmış ,kalabilirmiş,kalabiliyordum,ne kadar dayanabilicektim böyle yaşamaya babam yanımda yoktu annem evlatlıkmışım gibi davranıyordu bu daha ne kadar sürecekti?adeta kimsesizdim.
Bu arada psikolojimin bozulduğunu hissedebiliyordum ,sessizlik,yalnızlık,dışlanmalar hepsi etkiliyordu beni,yalnız kalmak istiyordum ,kimsesiz kimsem olmasın ,dünya yansa umrumda değildi ama aynı zamanda herşey fazlasıyla umrumdaydı.
kendime sürekli zarar veriyordum ve annemin bunu farketmesini bekliyordum ama umrunda değildi.
kollarımı çiziyor,saçımı kesiyordum,yüzümü yoluyordum kendimin canavarına dönüşmüştüm adeta ama kimsenin umrunda değildi yalnızlık içimi yiyip bitiriyordu.okulda hiç arkadaşım yoktu ve sürekli dışlanıuyordum böyle olmasını kim isterdi zaten.
Bu süreçte iyice zayıflamıştım ve yemediğim şeyler için kendimle gurur duyuyordum besinlerin kalorilerini hesaplıyor başka birşey düşünemiyordum .yaşamak istemiyordum hayattan insanlardan yorulmuştum.Beni hayata bağlayan sebeplerim Nil ve Berkay dı .