Bölüm 1

Üniversitenin yüksek tavanlı tiyatro salonunda yankılanan ayak sesleri arasında öğrenciler yeni dönem için heyecanla prova alanına toplanmıştı. Tiyatro hocası Selin Hanım, bir süre öğrencilere baktı, sonra elindeki not defterini kapattı. Selin Hoca:“Bu dönem sahneleyeceğimiz eser: Romeo ve Juliet. Klasik, ama zor bir oyun. Gerçekten hissetmeden oynayamazsınız. O yüzden başrolleri dikkatle seçeceğim.” Salonda uğultular yükselirken herkes merakla kimin seçileceğini bekliyordu. Gözler doğal olarak Yankı’ya dönmüştü. Tiyatro bölümünün yıldızı, sahnede doğmuş gibiydi. Ama onun gözü, arkalarda sessizce oturan Açelya'daydı.Selin Hoca'nın gözleri sınıfta gezindi. Sonra adları kararlılıkla söyledi: Selin Hoca:“Romeo rolünde Yankı... Juliet ise Açelya olacak.” Salonda sessizlik oldu. Herkes şaşkınlık içindeydi. Öğrencilerden biri fısıldadı:“Açelya mı? O fazla sessiz biri, sahnede bile doğru düzgün sesi çıkmıyor.” Ama Yankı gülümsedi. İçten bir şekilde, onaylar gibi. Yankı:“Bence Juliet rolü ona çok yakışır.” Açelya'nın kalbi bir an duracak gibi oldu. Kalp hastalığını yıllardır saklıyordu ama böyle bir rolde oynamak… yoğun prova saatleri, duygusal sahneler, sahne ışıkları… ya kalbi dayanmazsa? Ama aynı zamanda ilk defa biri ona inandı. Hem de Yankı.O akşam, ders bitiminde Açelya salonun çıkışında Yankı’ya yetişti. Açelya (utangaçça):“Şey… teşekkür ederim. Beni savunduğun için. Yankı (gülümsedi):“Senin bir şey söylemene gerek yoktu. Juliet’in gözleri zaten sende var.” Açelya bakışlarını kaçırdı. İlk kez kalbinin bu kadar hızlı çarptığını hissetti ama bu heyecan mıydı, yoksa o hastalık yine mi kendini hatırlatıyordu?